José Ramos-Horta

Úr Wikipediu, frjálsa alfræðiritinu
Jump to navigation Jump to search
José Ramos-Horta
Jose Ramos 1996.jpg
José Ramos-Horta árið 1996.
Forseti Austur-Tímor
Í embætti
20. maí 2007 – 11. febrúar 2008
Í embætti
17. apríl 2008 – 20. maí 2012
Forsætisráðherra Austur-Tímor
Í embætti
26. júní 2006 – 19. maí 2007
Persónulegar upplýsingar
Fæddur26. desember 1949 (1949-12-26) (70 ára)
Dili, Portúgölsku Tímor (nú Austur-Tímor)
ÞjóðerniAusturtímorskur
StjórnmálaflokkurÓflokksbundinn
MakiAna Pessoa Pinto (skilin)
Börn1
HáskóliAntioch-háskóli
StarfStjórnmálamaður
VerðlaunNobel prize medal.svg Friðarverðlaun Nóbels (1996)
Undirskrift

José Manuel Ramos-Horta (f. 26. desember 1949) er austurtímorskur stjórnmálamaður sem var forseti Austur-Tímor frá 2007 til 2012. Hann hafði áður verið utanríkisráðherra landsins frá 2002 til 2006 og forsætisráðherra frá 2006 til 2007. Ramos-Horta hlaut friðarverðlaun Nóbels árið 1996 ásamt landa sínum, Carlos Filipe Ximenes Belo, fyrir tilraunir sínar til að finna „friðsamlega og réttláta lausn“ á sjálfstæðisbaráttu Austur-Tímor undan Indónesíu.[1][2]

Æviágrip[breyta | breyta frumkóða]

José Ramos-Horta fæddist árið 1949 í Dili og var af bæði tímorskum og portúgölskum ættum. Hann vann ungur fyrir sér í blaðamennsku og gerðist virkur í sjálfstæðishreyfingum Austur-Tímor, sem var á þessum tíma portúgölsk nýlenda.[3]

Árið 1970 var Ramos-Horta dæmdur í tveggja ára útlegð til Mósambík fyrir að gagnrýna portúgölsku nýlenduyfirvöldin. Fjórum árum síðar tók hann þátt í stofnun róttæku sjálfstæðishreyfingarinnar Fretilin, sem lýsti yfir sjálfstæði Austur-Tímor þann 28. nóvember 1975. Ramos-Horta varð utanríkisráðherra í stjórn hins nýja ríkis, en sú stjórn varð ekki langlíf því að aðeins um viku síðar réðst her Indónesíu inn í Austur-Tímor og hertók landið.[3] Indónesar limuðu Austur-Tímor formlega inn í Indónesíu og stóðu fyrir afar ofbeldisfullu hernámi í landinu þar sem Ramos-Horta missti meðal annars systur sína og þrjá bræður.[3]

Ramos-Horta flúði frá Austur-Tímor þremur dögum fyrir innrás Indónesa og settist að í Sydney í Ástralíu, þar sem hann vann sem prófessor í alþjóðarétti.[4] Eftir hernám Indónesa ferðaðist Ramos-Horta um heiminn til að tala fyrir sjálfstæði Austur-Tímor, vekja athygli á mannréttindabrotum indónesískra stjórnvalda þar í landi og rak jafnframt mannréttindastofnun fyrir Austur-Tímor í Sydney.[3]

Þáttaskil urðu árið 1991 í viðhorfi alþjóðasamfélagsins til Austur-Tímor þegar blaðamenn urðu vitni að fjöldamorðum indónesíska hersins á óbreyttum borgurum í Dili.[5] Næsta ár lagði Ramos-Horta fram friðartillögur þar sem gert var ráð fyrir því að Austur-Tímor myndi hljóta sjálfstæði í þremur áföngum: Í hinum fyrsta ættu fulltrúar Austur-Tímora, Indónesa og Portúgala að semja um aðgerðir til að auka trúnaðartraust milli fylkinganna á vettvangi Sameinuðu þjóðanna, í öðrum ætti Austur-Tímor að hljóta sjálfstjórn og koma sér upp innlendu lýðræðislegu þingi og í hinum þriðja ætti að fara fram þjóðaratkvæðagreiðsla um sjálfstæði Austur-Tímor og framtíðarstjórnarfyrirkomulag ríkisins.[6]

Árið 1996 var Ramos-Horta sæmdur friðarverðlaunum Nóbels ásamt austurtímorska biskupnum Carlos Filipe Ximenes Belo. Norska Nóbelsnefndin tók fram að með verðlaunun austurtímorsku baráttumannanna væri ætlunin að vekja athygli heimsins á „gleymdu stríði“ í Austur-Tímor þar sem fjöldi fólks hafði látið lífið. Meðal þeirra sem tilnefndu Ramos-Horta til friðarverðlaunanna voru Kristín Ástgeirsdóttir og aðrar Alþingiskonur íslenska Kvennalistans.[7]

Eftir að indónesíski einræðisherrann Suharto féll frá völdum árið 1998 var loks slakað á klónni í Austur-Tímor og þar efnt til þjóðaratkvæðagreiðslu þar sem landsmenn kusu með miklum meirihluta sjálfstæði undan Indónesíu í stað þess að þiggja aukið sjálfræði innan hennar. Sameinuðu þjóðirnar tóku þá til bráðabirgða við stjórn landsins og í desember 1999 kom Ramos-Horta loks heim úr útlegðinni. Hann varð fyrsti utanríkisráðherra í stjórn hins sjálfstæða Austur-Tímor frá 2002 til 2006 og lagði í því embætti áherslu á sáttir við Indónesa og á aukin samskipti við ASEAN-ríkin.[8]

Ramos-Horta varð forsætisráðherra Austur-Tímor árið 2006 eftir afsögn Mari Alkatiri, sem lá undir ásökunum um að hafa beitt dauðasveitum til að þagga niður í pólitískum andstæðingum sínum.[9] Ramos-Horta og aðrir áhrifamenn, meðal annars Xanana Gusmão forseti, höfðu hótað afsögn ef Alkatiri yrði ekki látinn fara. Við embættistöku sína lagði Ramos-Horta áherslu á að koma þúsundum manna aftur til síns heima sem höfðu flúið frá Dili vegna óeirða í mótmælum gegn Alkatiri.[10]

Árið 2007 bauð Ramos-Horta sig fram til forseta Austur-Tímor. Hann vann sigur í annarri umferð kosninganna og var svarinn í embætti þann 20. maí sama ár. Þann 11. febrúar 2008 varð Ramos-Horta fyrir byssuskoti þegar uppreisnarmenn úr röðum hersins réðust á heimili hans og reyndu að myrða hann. Ramos-Horta særðist alvarlega og þurfti að dveljast á sjúkrahúsi í Ástralíu í nokkra mánuði á meðan honum batnaði.[11]

Ramos-Horta bauð sig fram til endurkjörs árið 2012 en lenti í þriðja sæti í fyrri umferð forsetakosninganna á eftir mótframbjóðendunum Francisco Guterres og Taur Matan Ruak.[12] Eftir ósigur Ramos-Horta var honum boðið að gerast milligöngumaður Sameinuðu þjóðanna í hernaðardeilum í Gíneu-Bissá.[13] Hann varð formaður friðargæsluskrifstofu Sameinuðu þjóðanna í landinu árið 2013.

Tilvísanir[breyta | breyta frumkóða]

  1. „Hvöttu til viðræðna um framtíð Austur-Tímor“. Morgunblaðið. 11. desember 1996. Sótt 21. janúar 2020.
  2. „Heiðraðir fyrir baráttu í þágu kúgaðrar smáþjóðar“. Morgunblaðið. 12. október 1996. Sótt 21. janúar 2020.
  3. 3,0 3,1 3,2 3,3 „Sterkur karakter en ljúfur og hógvær“. Dagblaðið Vísir. 12. apríl 1997. Sótt 21. janúar 2020.
  4. „Hvöttu til viðræðna um framtíð Austur-Tímor“. Morgunblaðið. 11. desember 1996. Sótt 21. janúar 2020.
  5. Kristín Ástgeirsdóttir (1. febrúar 1997). „Á Nóbelshátíð í Ósló“. Vera. Sótt 21. janúar 2020.
  6. „Friðarverðlaun til fulltrúa frelsisbaráttu Austur-Tímor“. Dagur. 12. október 1996. Sótt 21. janúar 2020.
  7. Auðunn Arnórsson (15. apríl 1997). „Sjálfstæði Austur-Tímor bíður fráfalls Suhartos“. Morgunblaðið. Sótt 21. janúar 2020.
  8. Margrét Heinreksdóttir (7. október 2001). „Altekinn gleði, auðmýkt og þakklæti“. Morgunblaðið. Sótt 21. janúar 2020.
  9. „Afsögn fagnað á Austur-Tímor“. Morgunblaðið. 27. júní 2006. Sótt 21. janúar 2020.
  10. „Tekur við á Austur-Tímor“. Fréttablaðið. 9. júlí 2006. Sótt 21. janúar 2020.
  11. „Ramos-Horta úr lífshættu eftir skotárás“. Morgunblaðið. 12. janúar 2008. Sótt 21. janúar 2020.
  12. „Ramos-Horta úr leik“. RÚV. 18. mars 2012. Sótt 21. janúar 2020.
  13. „Ramos-Horta miðlar málum“. RÚV. 16. apríl 2012. Sótt 21. janúar 2020.


Fyrirrennari:
Mari Alkatiri
Forsætisráðherra Austur-Tímor
(26. júní 200619. maí 2007)
Eftirmaður:
Estanislau da Silva
Fyrirrennari:
Xanana Gusmão
Forseti Austur-Tímor
(20. maí 200711. febrúar 2008)
Eftirmaður:
Vicente Guterres
(til bráðabirgða)
Fyrirrennari:
Fernando de Araújo
(til bráðabirgða)
Forseti Austur-Tímor
(17. apríl 200820. maí 2012)
Eftirmaður:
Taur Matan Ruak