Fara í innihald

Fáfnir

Úr Wikipediu, frjálsa alfræðiritinu
Fáfnir gætir gulls síns.

Fáfnir er dvergur í norrænni goðafræði sem breytist í dreka eftir hafa orðið fyrir bölvun sem lá á gulli og hring dvergsins Andvara. Hann er síðar drepinn af Sigurði Fáfnisbana.

Fáfnir er sonur dvergkonungsins Hreiðmars. bræður hans eru Reginn, Otur, Lyngheiður og Lofnheiður.[1]

Sagan segir að Óðinn, Loki og Hænir hafi á leið sinni mætt Otri, sem hafði brugðið sér í líki oturs yfir daginn. Loki drepur Otur og flær hann. Æsirnir koma að heimkynnum Hreiðmars og um kvöldið sýna þeir skinnið af otrinum sem þeir drápu. Hrieiðmar og hinir synir hans, Fáfnir og Reginn, taka æsina til fanga og halda þeim þar til Loki hefur safnað lausnargjaldi. Loki verður sér úti um gullið ásamt hringnum Andvaranaut með því að fanga dverginn Andvara og neyða hann til að láta gullið og hringinn af hendi. Andvari leggur álög á gullið og hringinn sem gera að verkum að hver sá sem hringinn og gullið eigi muni deyja. Fáfnir drepur föður sinn til að eignast gullið sjálfur og verður mjög illskeyttur og gráðugur. Fáfnir heldur því næst til óbyggða með fjársjóðinn og verður að endanum að dreka (holdgervingur græðgi). Reginn, sem girnist gullið, fær Sigurð Fáfnisbana til að drepa Fáfnir. Hann hyggst svo drepa Sigurð, en fuglar vara Sigurð við sem drepur Regin.

Tilvísanir

[breyta | breyta frumkóða]
  1. ↑ „Völsunga saga“. Heimskringla.no.
  Þessi trúarbragðagrein er stubbur. Þú getur hjálpað til með því að bæta við greinina.