Camillo Benso greifi af Cavour
| Greifinn af Cavour | |
|---|---|
 Cavour greifi á málverki eftir Francesco Hayez. | |
| Forsætisráðherra Ítalíu | |
| Í embætti 23. mars 1861 – 6. júní 1861 | |
| Þjóðhöfðingi | Viktor Emmanúel 2. |
| Forveri | Embætti stofnað |
| Eftirmaður | Bettino Ricasoli |
| Forsætisráðherra Konungsríkisins Sardiníu | |
| Í embætti 21. janúar 1860 – 23. mars 1861 | |
| Þjóðhöfðingi | Viktor Emmanúel 2. |
| Forveri | Alfonso Ferrero La Marmora |
| Eftirmaður | Embætti lagt niður |
| Í embætti 4. nóvember 1852 – 19. júlí 1859 | |
| Þjóðhöfðingi | Viktor Emmanúel 3. |
| Forveri | Massimo D'Azeglio |
| Eftirmaður | Alfonso Ferrero La Marmora |
| Persónulegar upplýsingar | |
| Fæddur | 10. ágúst 1810 Tórínó, franska keisaradæminu |
| Látinn | 6. júní 1861 (50 ára) Tórínó, Ítalíu |
| Stjórnmálaflokkur | Sögulega hægrið |
| Undirskrift |  |
Camillo Paolo Filippo Giulio Benso, greifi af Cavour, Isolabella og Leri (10. ágúst 1810 – 6. júní 1861) var ítalskur stjórnmálamaður sem lék lykilhlutverk í sameiningu Ítalíu.
Cavour var af aðalsfjölskyldu frá Fjallalandi og varð bæjarstjóri í Grinzane þegar hann var 22ja ára gamall. Hann var kjörinn á þing konungsríkisins Sardiníu 1848 og varð forsætisráðherra 1852 með stuðningi vinstrimanna og hófsamra hægrimanna. Þegar Krímstríðið braust út sendi hann herlið til stuðnings stórveldunum Frakklandi og Bretlandi. 1858 átti hann leynilegan fund með Napóleon 3. þar sem þeir gerðu með sér samkomulag um stuðning Frakka við innlimun norðausturhéraða Ítalíu frá Austurríki-Ungverjalandi gegn því að Frakkar fengju franska hluta Savoja og Nice. Stríðið braust út 1859 og Sardinía innlimaði Langbarðaland en Frakkar drógu sig í hlé fyrr en ætlunin var.
Hann aðstoðaði Giuseppe Garibaldi við að skipuleggja þúsundmannaleiðangurinn en notaði síðan óttann við byltingu Garibaldis til að fá stuðning Frakka við innrás í Páfaríkið (að Róm undanskilinni). Þegar herlið Sardiníu kom til Suður-Ítalíu „gaf“ hann Viktor Emmanúel 2. þennan hluta landsins sem leiddi til sameiningar hluta þess sem nú er Ítalía. 17. mars 1861 var Viktor Emmanúel hylltur sem konungur Ítalíu. Eftir þetta hóf Cavour samningaviðræður við páfa en lést úr malaríu áður en þeim lauk.
| Fyrirrennari: Fyrstur í embætti |
|
Eftirmaður: Bettino Ricasoli | |||
.svg)
