Aleksej Navalníj

Úr Wikipediu, frjálsa alfræðiritinu
Aleksej Navalníj
Алексе́й Нава́льный
Alexei Navalny marching in 2017 (cropped 2).jpg
Fæddur4. júní 1976 (1976-06-04) (46 ára)
ÞjóðerniRússneskur
StörfStjórnmálamaður
FlokkurRússland framtíðarinnar
TrúRússneska rétttrúnaðarkirkjan
MakiJúlía Navalníja
Börn2
VerðlaunSakharov-verðlaunin (2021)
Vefsíðanavalny.com
Undirskrift
Signature of Alexei Navalny.svg

Aleksej Anatolíjevítsj Navalníj (f. 4. júní 1976) er rússneskur stjórnmálamaður og aðgerðasinni gegn spillingu. Hann er einn af helstu leiðtogum stjórnarandstöðunnar gegn ríkisstjórn Vladímírs Pútín Rússlandsforseta. Rússnesk stjórnvöld hafa margsinnis handtekið Navalníj og bannað honum að gefa kost á sér í kosningum. Í ágúst árið 2020 var eitrað fyrir Navalníj með taugaeitrinu Novítsjok. Navalníj var fluttur á sjúkrahús í Þýskalandi en sneri aftur til Rússlands í janúar 2021 og var handtekinn.

Æviágrip[breyta | breyta frumkóða]

Navalníj kom fram á sjónarsviðið sem baráttumaður gegn spillingu í Rússlandi árið 2007 þegar hann keypti hlutabréf í fyrirtækjum í meirihlutaeigu ríkisins og fór að mæta á ársfundi þeirra til að yfirheyra stjórnendur þeirra. Hann stofnaði bloggsíðu þar sem hann skrifaði um fjársvik og spillingu sem viðgekkst innan rússneskra stórfyrirtækja.[1]

Navalníj varð þjóðþekktur í Rússlandi sem einn af skipuleggjendum mótmæla sem fóru fram veturinn 2011-2012 gegn kjöri Vladímírs Pútín til síns þriðja kjörtímabils í forsetaembætti. Um var að ræða fjölmennustu mótmæli frá valdatöku Pútíns við upphaf aldarinnar.[1] Eftir þátttöku Navalníj í mótmælunum var hann ákærður fyrir fjárdrátt í embætti sem ráðgjafi rússneskra stjórnvalda varðandi timburkaup í borginni Kírov árið 2009. Navalníj sagðist saklaus af ásökununum og vændi stjórnvöld um að reyna að sverta mannorð hans til að koma í veg fyrir að hann gæti boðið sig fram til pólitísks embættis.[2] Navalníj var dæmdur í fimm ára fangelsi en samherjar hans vændu stjórnvöld um að standa að sýndarréttarhöldum gegn honum.[1]

Vegna mótmæla gegn dómnum var Navalníj leystur úr haldi innan við sólarhring eftir að hann var felldur. Á meðan dómstólar tóku mál hans til endurskoðunar var honum leyft að gefa kost á sér í borgarstjórakosningum í Moskvu sem fóru fram í september 2013 á móti samherja Pútíns, sitjandi borgarstjóranum Sergej Sobjanín. Navalníj bað ósigur en hlaut um þrjátíu prósent atkvæða, sem þótti mjög góður árangur fyrir stjórnarandstæðing í Rússlandi. Í október 2013 komst áfrýjunardómstóll að þeirri niðurstöðu að Navalníj væri sekur um þjófnað en dómurinn var gerður skilorðsbundinn. Navalníj var því frjáls ferða sinna en honum meinað að bjóða sig aftur fram til opinbers embættis.[3] Mál Navalníj var síðar tekið upp að nýju vegna athugasemda sem Mannréttindadómstóll Evrópu gerði við málsmeðferð hans. Niðurstaðan var hins vegar sú að rússneskir dómstólar felldu nákvæmlega sama dóm og áður yfir Navalníj með sömu sönnunargögnum án þess að taka tillit til athugasemda MDE.[4]

Navalníj hafði haft hug á að bjóða sig fram til forseta Rússlands gegn Pútín árið 2018 en honum var meinað að gefa kost á sér vegna dómsins.[5] Navalníj hefur nokkrum sinnum verið fangelsaður fyrir að skipuleggja mótmæli gegn rússneskum stjórnvöldum án þess að fá formlegt leyfi fyrir því.[6][7][8]

Eitrun og fangelsun[breyta | breyta frumkóða]

Þann 20. ágúst 2020 féll Navalníj í dá og var lagður inn á gjörgæslu í Omsk í Síberíu. Upplýsingafulltrúi hans sagðist telja að eitrað hefði verið fyrir Navalníj í tebolla sem hann keypti á flugvellinum í Tomsk.[9][10] Flogið var með Navalníj meðvitundarlausan til Berlínar og hann lagður inn á Charité-sjúkrahúsið í borginni. Þýskir læknar komust að þeirri niðurstöðu að Navalníj hefði verið byrlað taugaeitrið Novítsjok. Eitrað hafði verið fyrir rússneska fyrrum njósnaranum Sergej Skrípal og dóttur hans, Júlíu Skrípal, með sama eitri í Salisbury á Englandi árið 2018.[11] Navalníj vaknaði úr dáinu þann 7. september.[12]

Navalníj sneri aftur til Rússlands þann 17. janúar 2021 en var umsvifalaust handtekinn þegar þangað var komið.[13] Hann var dæmdur í 30 daga gæsluvarðhald fyrir að rjúfa skilorð sitt með ferðinni til Þýskalands[14] og síðan dæmdur til tveggja og hálfs árs fangelsisvistar.[15] Handtaka Navalníj leiddi til fjöldamótmæla í Rússlandi þar sem þúsundir voru handteknir.[16] Í lok febrúar var Navalníj fluttur til fanganýlendu í Vladimírfylki til þess að afplána fangelsisdóminn.[17]

Pólitísk samtök Navalníj voru úrskurðuð öfgasamtök af rússneskum stjórnvöldum og starfsemi þeirra bönnuð með lögum þann 10. júní 2021.[18] Fangelsismálayfirvöld í Rússlandi veittu Navalní stöðu hryðjuverkamanns í október sama ár.[19]

Evrópuþingið veitti Navalníj Sakharov-verðlaunin í október 2021. Vegna fangelsisdóms síns gat Navalní ekki veitt verðlaununum viðtöku. David Sassoli, forseti Evrópuþingsins, sagði við tilkynninguna á veitingu verðlaunanna að Navalníj hefði „barist ötullega gegn hinni spilltu stjórn Vladímírs Pútín“ og hefði „fyrir það goldið með frelsi, og næstum lífi sínu.“ Verðlaunin væru viðurkenning á hugrekki hans og ítrekun á kröfu um lausn hans úr fangelsinu.[20]

Navalníj var dæmdur til þrettán ára fangelsisvistar í viðbót fyrir fjársvik þann 22. mars 2022.[21]

Tengt efni[breyta | breyta frumkóða]

Tilvísanir[breyta | breyta frumkóða]

  1. 1,0 1,1 1,2 Bogi Þór Arason (19. júlí 2013). „Erkióvinur Pútíns í svartholið“. Morgunblaðið. bls. 20.
  2. Karl Blöndal (7. apríl 2013). „Stjórnarandstæðingur dreginn fyrir dóm“. Morgunblaðið. bls. 6.
  3. Þórunn Elísabet Bogadóttir (31. október 2013). „Kremlarklönin“. Kjarninn.
  4. Þórunn Elísabet Bogadóttir (9. febrúar 2017). „Væntanlegur forsetaframbjóðandi dæmdur í annað sinn“. Kjarninn. Sótt september 2020.
  5. „Pútín fagnaði í Moskvu“. mbl.is. 18. mars 2018. Sótt september 2020.
  6. Kjartan Kjartansson (29. júlí 2019). „Heilsa Navalní sögð ásættanleg“. Vísir. Sótt september 2020.
  7. Jónas Atli Gunnarsson (12. júní 2017). „Navalny handtekinn aftur í kjölfar mótmæla“. Kjarninn. Sótt september 2020.
  8. Jóhann Hlíðar Harðarson (september 2018). „Navalny handtekinn enn á ný“. RÚV. Sótt september 2020.
  9. „Grunur um morðtilraun gegn helsta andstæðingi Pútins“. Varðberg. 20. ágúst 2020. Sótt september 2020.
  10. „Eitrað fyr­ir Navalní?“. mbl.is. 20. ágúst 2020. Sótt september 2020.
  11. Atli Ísleifsson (september 2020). „Eitrað fyrir Naval­ny með tauga­eitrinu No­vichok“. Vísir. Sótt september 2020.
  12. Kjartan Kjartansson (september 2020). „Navalní vaknaður úr dáinu“. Vísir. Sótt september 2020.
  13. Hallgerður Kolbrún E. Jónsdóttir (17. janúar 2021). „Navalní handtekinn við komuna til Rússlands“. Vísir. Sótt 18. janúar 2021.
  14. „Navalní úr­sk­urðaður í 30 daga varðhald“. mbl.is. 18. janúar 2021. Sótt 18. janúar 2021.
  15. Þórgnýr Einar Albertsson (2. febrúar 2021). „Navalní sakfelldur í Moskvu“. Vísir. Sótt 2. febrúar 2021.
  16. Vésteinn Örn Pétursson (31. janúar 2021). „Hafa hand­tekið yfir þúsund manns í fjöl­mennum mót­mælum í Rúss­landi“. Vísir. Sótt 31. janúar 2021.
  17. „Navalníj fluttur til langdvalar í fanganýlendu“. Varðberg. 28. febrúar 2021. Sótt 23. mars 2021.
  18. „Samtök Navalnís úrskurðuð öfgafull“. mbl.is. 10. júní 2021. Sótt 11. júní 2021.
  19. Kjartan Kjartansson (11. október 2021). „Navalní fær stöðu hryðjuverkamanns“. Vísir. Sótt 21. október 2021.
  20. Þorgils Jónsson (20. október 2021). „Naval­ní hlýtur Sak­harov-verðla­unin“. Vísir. Sótt 21. október 2021.
  21. Urður Ýrr Brynjólfsdóttir (22. mars 2022). „Naval­ny dæmdur fyrir fjár­svik“. Fréttablaðið. Sótt 22. mars 2022.