Geezer Butler

Úr Wikipediu, frjálsa alfræðiritinu
Stökkva á: flakk, leita
Butler með Heaven and Hell árið 2007.

Geezer Butler (fæddur Terence Butler í Birmingham þann 17. júlí árið 1949) er bassaleikari þungarokkssveitarinnar Black Sabbath.

Árið 1967 þegar Butler var táningsaldri stofnaði hann hljómsveitina Rare Breed með Ozzy Osbourne. Síðar gengu þeir í hljómsveitina Polka Tulk ásamt gítarleikaranum Tony Iommi og trommaranum Bill Ward en hljómsveitin varð síðar að Black Sabbath eftir lagi sem Butler samdi. Butler hefur yfirleitt samið texta Sabbath þegar hann hefur verið í hljómsveitinni.

Um miðjan 10. áratuginn yfirgaf Butler sveitina og stofnaði Geezer Butler Band og spilaði með sólóhljómsveit Osbourne. Á 10. áratugnum spilaði hann bæði með Ozzy, Sabbath og sólóhljómsveitinni sinni G/Z/R. [1]Árið 2006 gekk Butler í hljómsveitina Heaven and Hell sem var í raun Black Sabbath með Ronnie James Dio sem söngvara. Eftir andlát Dios komu Black Sabbath aftur saman með Ozzy og enduðu ferilinn með sínu síðasta tónleikaferðalagi.

Butler er grænmetisæta og heldur með enska knattspyrnuliðinu Aston Villa.

Breiðskífur[breyta | breyta frumkóða]

Black Sabbath[breyta | breyta frumkóða]

  • 1970 – Black Sabbath
  • 1970 – Paranoid
  • 1971 – Master of Reality
  • 1972 – Black Sabbath Vol. 4
  • 1973 – Sabbath Bloody Sabbath
  • 1975 – Sabotage
  • 1976 – Technical Ecstasy
  • 1978 – Never Say Die!
  • 1980 – Heaven and Hell
  • 1981 – Mob Rules
  • 1983 – Born Again
  • 1992 – Dehumanizer
  • 1994 – Cross Purposes
  • 2013 – 13

Sólóskífur[breyta | breyta frumkóða]

  • 1995 – Plastic Planet (sem g//z/r)
  • 1997 – Black Science (sem geezer)
  • 2005 – Ohmwork (sem GZR)

Ozzy Osbourne[breyta | breyta frumkóða]

  • 1990 – Just Say Ozzy
  • 1993 – Live & Loud
  • 1995 – Ozzmosis

Heaven and Hell[breyta | breyta frumkóða]

  • 2007 – Live from Radio City Music Hall
  • 2009 – The Devil You Know
  • 2010 – Neon Nights: 30 Years of Heaven & Hell

Tilvísanir[breyta | breyta frumkóða]

  1. Geezer Butler Allmusic. Skoðað 19. maí, 2016.