Sveinn Björnsson

Úr Wikipediu, frjálsa alfræðiritinu
Stökkva á: flakk, leita
Sveinn Björnsson

Sveinn Björnsson (27. febrúar 1881 í Kaupmannahöfn í Danmörku25. janúar 1952) var fyrsti forseti Íslands. Kona hans var dönsk og hét Georgía Björnsson (fædd Georgia Hoff-Hansen). Þau áttu sex börn.[1] Elsti sonur hans, Björn Sv. Björnsson, var mjög umdeildur eftir seinni heimsstyrjöldina vegna tengsla sinna við þýska nasistaflokkinn.

Æviágrip[breyta]

Foreldrar Sveins voru Björn Jónsson (sem síðar varð ráðherra) og Elísabet Sveinsdóttir. Sveinn lauk prófi í lögfræði frá Kaupmannahafnarháskóla og var málaflutningsmaður í Reykjavík. Hann var kjörinn þingmaður Reykvíkinga 1914. Síðar var hann viðskiptafulltrúi og samningamaður fyrir Íslands hönd í utanríkisviðskiptum. Hann varð fyrsti sendiherra Íslands og starfaði sem sendiherra í um tvo áratugi.

Sveinn var ríkisstjóri Íslands 1941-1944 og fór með vald konungs samkvæmt ákvörðun Alþingis, þar sem Danmörk var hersetin af Þjóðverjum og samband á milli Íslands og konungs þess var rofið. Alþingi kaus hann fyrsta forseta Íslands að Lögbergi á Þingvöllum 17. júní 1944 til eins árs. Hann var sjálfkjörinn án atkvæðagreiðslu frá 1945 og aftur frá 1949 til dauðadags.

Tilvísanir[breyta]

Tengt efni[breyta]

Tengill[breyta]


Fyrirrennari:
Kristján 10.
Forseti íslands
(19441952)
Eftirmaður:
Ásgeir Ásgeirsson