Fara í innihald

Tígulfura

Úr Wikipediu, frjálsa alfræðiritinu
Tígulfura

Ástand stofns
Vísindaleg flokkun
Ríki: Jurtaríki (Plantae)
Fylking: Berfrævingar (Pinophyta)
Flokkur: Barrtré (Pinopsida)
Ættbálkur: Pinales
Ætt: Þallarætt (Pinaceae)
Ættkvísl: Furur (Pinus)
Undirættkvísl: Pinus
section Trifoliae
Subsection Contortae
Tegund:
P. virginiana

Tvínefni
Pinus virginiana
Mill.
Útbreiðsla
Útbreiðsla
Samheiti

Pinus turbinata Bosc ex Loudon
Pinus inops Aiton[2]
Pinus ruthenica Carrière[3]

Tígulfura (fræðiheiti: Pinus virginiana) er sígræn jurt af þallarætt. Þetta er meðalstórt tré, og vex oft í lakari jarðvegi frá Long Island í suður New York-fylki suður um Appalasíufjöll til vestur Tennessee og Alabama. Venjuleg stærð fyrir þessa furu er 9–18 m, en getur orðið hærri við betri skilyrði.[4] Stofninn getur orðið að 0,5 m í þvermál. Að öllu jöfnu verður hún 65 til 90 ára gömul.

Einkennandi stuttar (2–8 sm), gulgrænar barrnálarnar eru tvær saman í búnti og oft undnar. Slíðrið utan um þær er meira en 2,5 mm langt.[5] Könglarnir eru 4–7 sm langir og geta haldist á trénu í mörg ár, og oft (en ekki alltaf) sleppa þeir fræjunum á öðru ári. Frjókönglarnir sporöskjulaga og 10 til 20mm langir.[6] Börkurinn er rauður og brúnn á lit og hrjúfur, með tiltölulega smáum flögum. Ósjaldan eru trén með undna stofna.

Útbreiðsla og búsvæði

[breyta | breyta frumkóða]

Tígulfura vex í New York, New Jersey, Pennsylvania, Virginia, West Virginia, Ohio, Illinois, Kentucky, Tennessee, North Carolina, Georgía, Alabama, Mississippi,[5] Indiana, South Carolina, Maryland og Delaware.[6] Þar er hún í þurru skóglendi þar sem úrkoman er á milli 890 til 1400mm. Meðalhiti að sumri er um 21 til 24°C og að vetri um −4 til 4 °C. Hún er ekki vel aðlöguð skógareldum, en stærri trén geta oft lifað af. Þau hætta að geta fjölgað sér á milli 65 til 90 ára, en geta náð að 150 ára aldri. Elsta skráða tréð var 150 ára gamalt.[7]

Sérókar notuðu P. virginiana til lækninga. Þeir notuðu hana við mörgum einkennum eins og niðurgangi, stífleika í búki, kvefi, hita, gyllinæð, berklum og hægðatregðu. Þeir notuðu hana á mismunandi hátt; svo sem baðvatn sem börkur hafði verið látinn liggja í, gufur og olíur, róta og barrseyði, og í tjöru. Hún var einnig notuð í vissum helgiathöfnum. Í útförum voru greinar brenndar og öskunni kastað á elda heimilanna.[7]

Tegundin er nytsamleg í "endur"-skógrækt og sem fæða fyrir villt dýr. Önnur notkun er í jólatré, þrátt fyrir að vera með hvassar nálar og gulleitan vetrarlit. Einnig er hún nokkuð nýtt í viðarmassa og timbur.

Tilvísanir

[breyta | breyta frumkóða]
  1. Farjon, A. (2013). Pinus virginiana. The IUCN Red List of Threatened Species. 2013. IUCN: e.T42426A2979266. doi:10.2305/IUCN.UK.2013-1.RLTS.T42426A2979266.en. Sótt 15 janúar 2018.
  2. "Plant Name Details for IPNI Plant Name Details". International Plant Names Index (IPNI). International Organization for Plant Information (IOPI).
  3. GBIF. „Pinus virginiana Mill. - Checklist View“. www.gbif.org. Sótt 6. desember 2016.
  4. „Home — The Plant List“. www.theplantlist.org. Afrit af upprunalegu geymt þann 23 maí 2019. Sótt 6. desember 2016.
  5. 1 2 "Pinus virginiana". Natural Resources Conservation Service PLANTS Database. USDA.
  6. 1 2 „UNC Herbarium“. herbarium.unc.edu. Afrit af upprunalegu geymt þann 11 nóvember 2016. Sótt 6. desember 2016.
  7. 1 2 Earle, Christopher J., ed. (2018). "Pinus virginiana". The Gymnosperm Database.