Sverrir Kristjánsson

Úr Wikipediu, frjálsa alfræðiritinu
Stökkva á: flakk, leita

Sverrir Kristjánsson (7. febrúar 190826. febrúar 1976) var íslenskur sagnfræðingur, þýðandi og rithöfundur. Ritsafn hans kom út árið 1981 í fjórum bindum.

Sverrir var sonur Bárðar Kristjáns Guðmundssonar verkamanns og Guðrúnar V. Guðmundsdóttur. Hann varð stúdent frá MR 1928 og nam síðan sagnfræði við háskólann í Kaupmannahöfn og um skeið í Berlín. Eftir að hann kom heim frá námi vann hann sem kennari í Reykjavík í nokkur ár. Þá starfaði hann við rannsóknir og skrásetningu bréfa og skjala í Ríkisskjalasafni Dana Bókhlöðu konungs og National Museum 1956-1958. Sverrir samdi ótal bóka um sagnfræðileg efni og þýddi bæði leikrit og skáldsögur.

Sverrir var þrígiftur.

Eitt og annað[breyta | breyta frumkóða]

  • Árið 1973 tók Pétur Pétursson þulur viðtal við Sverri í þættinum: Maður er nefndur. Þrjár dætur próf. Árna Pálssonar, fengu lögbann á þáttinn þar eð þær töldu ástæðu til að ætla, að óvirðulegum orðum yrði farið um föður þeirra i þættinum og lögðu fram 30 þúsund krónur til tryggingar lögbanninu. Þátturinn beið flutnings í hálft annað ár.

Tenglar[breyta | breyta frumkóða]

  Þessi æviágripsgrein er stubbur. Þú getur hjálpað til með því að bæta við greinina.