Skánska stríðið

Úr Wikipediu, frjálsa alfræðiritinu
Jump to navigation Jump to search

Skánska stríðið 1675–79 hófst í september 1675, þegar Danmörk og Brandenburg gerðu árás á sænska landgönguliða í Pommern. Fyrri hluta árs 1676 hófust árásir á Skán. Var ætlunin að endurheimta Skánarsvæðin "heim" til Danmerkur.

Danski herinn var að jafnaði bettur þjálfaður, vopnaður og útbúinn en sá sænski. Stríðinu lauk án afgerandi sigurvegara.

Sænski flotinn tapaði á sjónum og danski herinn fór halloka á Skáni, en Svíar töpuðu aftur á móti fyrir Brandenburg. Stríðið og bardagarnir stöðvuðust þegar Holland, sem gekk með Danmörku að málum samdi frið við Frakkland sem stillti sér upp með Svíþjóð og Karl 11. giftist dönsku prinsessunni Ulriku Eleonoru, systur Kristjáns 5. Friðurinn tókst eftir þrýsting frá Frakklandi með samningunum í Fontainebleau og Lund (milli Svíþjóðar og Danmerkur) og friðarsamningnum í Saint-Germain (milli Svíþjóðar og Brandenburg, þar sem Danmörk féllst á að skila til baka mestu af þeim svæðum sem þeir höfðu unnið af Svíþjóð.