Kefalósporín

Úr Wikipediu, frjálsa alfræðiritinu
Jump to navigation Jump to search

Kefalósporín eru bakteríudrepandi sýklalyf af flokki beta-laktam lyfja. Þau samanstanda af 5 kynslóðum. Þau komast í flest vökvahólf líkamans og utanfrumuvökvann, sérstaklega þegar bólga er til staðar. Þau komast illa í innanfrumuvökva og í augnhlaup (e. vitreous fluid). Einu kefalósporínin sem ná nægilegum styrk í heila- og mænuvökva til að hægt sé að byggja meðferð á þeim eru ceftriaxone, cefotaxime, ceftazidime og cefepime. Flest kefalósporín skiljast aðallega út um nýru og þarf því að skammtaaðlaga lyfin fyrir nýrnabilaða, nema ceftriaxone og cefoperazone sem hafa áberandi gallútskilnað.

Kefalósporín hafa eftirfarandi takmarkandi þætti: -Engin virkni gegn enterókokkum (nema ceftarolime sem virkar gegn E. faecalis en ekki E. faecium) -Engin virkni gegn MRSA (nema ceftarolime) -Engin virkni gegn loftfælnum gram neikvæðum stöfum (nema cefotetan og cefoxitin)


1. kynslóðar kefalósporín -Frábær virkni gegn gram jákvæðum kokkum.

2. kynslóðar kefalósporín -Frábær virkni gegn gram jákvæðum kokkum (aðeins minni virkni en 1. kynslóð) og sumum gram neikvæðum stöfum. -Kefamýcín eru virk gegn Bacteroides, þ.m.t. B. fragilis

3. kynslóðar kefalósporín 4. kynslóðar kefalósporín 5. kynslóðar kefalósporín