Hvítur nashyrningur

Úr Wikipediu, frjálsa alfræðiritinu
Jump to navigation Jump to search
Hvítur nashyrningur
Rinoceronte blanco (Ceratotherium simum), Santuario de Rinocerontes Khama, Botsuana, 2018-08-02, DD 06.jpg
Ástand stofns
Vísindaleg flokkun
Ríki: Dýraríki (Animalia)
Fylking: Seildýr (Chordata)
Flokkur: Spendýr (Mammalia)
Ættbálkur: Hófdýr (Perissodactyla)
Ætt: Nashyrningur (Rhinocerotidae)
Ættkvísl: Simum
Burchell, 1817
Tegund:
Ceratotherium simum

Tvínefni
Rhinocerus simum

Hvítur Nashyrningur (ceratotherium simum), er stærsta tegund nashyrninga, og stærsta landspendýrið, ásamt flóðhestum, á eftir fílum.

Almenn Lýsing[breyta | breyta frumkóða]

Tveir hvítir nashyrningar í Suður-Afríku

Hvítur Nashyrningur er ekki hvítur heldur ljósgrár. Hollenskir landnemar í Afríku kölluðu þessa tegund 'víðan nashyrning' (wyd) en ekki tókst Englendingum betur með þýðinguna en svo að hann varð hvítur. Lengd frá höfði til botns er um 320-370 cm, og hæð er 190-200 cm. Að vigt er fullvaxið karldýr um 2900 kg. Nokkur karldýr geta náð lengd uppá 5 metra og vigt uppá 3600 til 4000 kg.

Undirtegundir[breyta | breyta frumkóða]

af hvítum nashyrningum eru 2 undirtegundir með aðskilda dreifingu.

Af hvítum nashyrningum eru 2 undirtegundir nyrðri & syðri:

Líffræði[breyta | breyta frumkóða]

Meðgöngutími hvítra nashyrninga er um 16 til 17 mánuðir, og fæðist þá 1 afkvæmi, en sárasjaldan 2. Hvítir nashyrningar verða 50-60 ára.

Varðveisla[breyta | breyta frumkóða]

Hvítur Nashyrningur á röltinu í Kruger Park.

Í gegnum tíðina hefur syðri undirtegundin verið í mikilli útrýmingarhættu sökum óheftrar veiði. Árið 1880 voru aðeins 25 - 30 einstaklingar eftir í Umfolozi, í Suður-Afríku. Verndaraðgerðir eru enn strangari en fyrir aðrar tegundir hefur stofnin stækkað nokkuð. Á sjöunda áratuginum voru margir einstaklingar fangaðir og færðir í dýragarða og friðlýst svæði.

Nokkuð ólíkt er hlutskipti nyrðri undirtegundarinnar. Árið 1970 taldi stofninn um 500 dýr, en féll niður í aðeins 5-10 árið 2006 vegna ólöglegra veiða. Árið 2008 var hann skilgreindur útdauður í náttúrunni og aðeins að finna í dýragörðum.[1]

Tilvísanir[breyta | breyta frumkóða]

  1. Snið:Cita web

Bibliografia[breyta | breyta frumkóða]

  • (ITA) Daryl e Sharna Balfour (1992), RINO. Caratteristiche e abitudini di vita di una specie minacciata di estinzione - Gruppo Editoriale Armenia, Pan, Geo S.p.A. Milano ISBN 88-7216-032-4