Húnaræðan

Vilhjálmur keisari flytur ræðuna þann 27. júlí 1900 í Bremershaven fyrir þýska hermenn.

Húnaræðan (þýska: Hunnenrede) var ræða sem Vilhjálmur 2. Þýskalandskeisari hélt í Bremerhaven þann 27. júlí 1900. Ræðan var haldin í tilefni kveðjuathafnar leiðangurshers sem stefndi til Kína í þeim tilgangi að bæla niður í boxarauppreisninni.

Í ræðunni hvatti keisarinn prússneska hermenn til dáða við höfnina í Bremerhaven:

	Þegar þér mætið óvininum skal hann bíða ósigur! Enga miskunn! Engir skulu teknir fanga! Hver sá sem kemst í ykkar hendur skal mæta endalokum sínum. Líkt og fyrir þúsund árum, þegar Húnarnir undir Atla konungi sköpuðu sér orðspor sem enn í dag gerir þá mikilfenglega í sögu og frásögn, skulið þér kynna Kína fyrir Þjóðverjanum svo rækilega að enginn Kínverji mun dirfast mæta augum Þjóðverja með vanþóknun.
	— Vilhjálmur 2.

Mörgum Þjóðverjum, þar á meðal í ríkisstjórn landsins, var brugðið vegna ræðu keisarans þar sem ekki hafði verið áætlað að hann myndi flytja svo herskáa ræðu. Orðtæki Vilhjálms varð svo alræmt að í fyrri heimsstyrjöldinni fóru bandamenn að kalla Þjóðverja „Húna“ í áróðursskyni til að leggja áherslu á villimennsku, óbilgirni og vígmóð Þjóðverja.