Fara í innihald

Coventry City

Úr Wikipediu, frjálsa alfræðiritinu
Coventry City Football Club
Fullt nafnCoventry City Football Club
Gælunafn/nöfn Himinblámar, e. The Sky Blues
Stofnað 13. ágúst 1883
Leikvöllur Coventry Building Society Arena
Stærð 32.609
Stjórnarformaður Fáni Englands Doug King
Knattspyrnustjóri Fáni Englands Frank Lampard
Deild Enska meistaradeildin
2024/2025 5. sæti
Heimabúningur
Útibúningur

Coventry City er enskt knattspyrnufélag sem spilar í ensku meistaradeildinni. Liðið er frá samnefndri borg, Coventry í Vestur-Miðhéruðum Englands, og var stofnað árið 1883 undir nafninu Singers FC. Heimavöllur þess frá 1899-2005 var Highfield Road, en í dag spilar liðið heimaleiki sína á Coventry Building Society Arena. Félagið átti sæti í efstu deild frá 1967 til 2001 og var eitt af stofnfélögum ensku úrvalsdeildarinnar árið 1992. Stærsti titill í sögu félagsins var þegar það vann bikarkeppnina árið 1987.

Þrír Íslendingar hafa spilað með Coventry; Bjarni Guðjónsson árið 2004[1], Aron Einar Gunnarsson 2008-11 og Hermann Hreiðarsson lék tvo leiki með félaginu árið 2012[2].

Meðal þekktra leikmanna sem spilað hafa með félaginu eru markahrókarnir Dion Dublin, Robbie Keane og Viktor Gyökeres. Þá voru ensku landsliðsmennirnir James Maddison og Callum Wilson uppaldir í akademíu félagsins.

Saga

[breyta | breyta frumkóða]

Upphafsárin (1883 - 1919)

[breyta | breyta frumkóða]
Þrettán leikmenn Singers FC stilla sér upp á svart hvítri mynd úr dagblaði.
Singers FC tímabilið 1885-86

Singers FC var stofnað 13. ágúst 1883 af starfsmönnum Singer reiðhjólaverksmiðjunnar í Coventry. Fyrstu fjögur árin spilaði félagið leiki sína á Dowells Field vellinum[3][4] en árið 1887 flutti það á leikvöllinn Stoke Road. Singers FC varð að atvinnumannafélagi árið 1892. Á þessum tíma keppti liðið í héraðsdeild Birmingham og nágrennis, þar sem það atti að mestu kappi við varalið stærri liða í Miðlöndunum, en eining voru spilaðir leikir við önnur verksmiðjulið.

Árið 1898 var nafni félagsins breytt í Coventry City.[5][6] Ári síðar var byrjað að byggja leikvanginn Highfield Road.[7] Framkvæmdirnar leiddu til fjárhagsvandræða og árangurinn innan vallar var ekki merkilegur næstu ár.[8] Um og upp úr aldamótum fóru leikmenn í tíð verkföll, enda bárust launagreiðslur oft seint eða alls ekki.

Coventry tók þátt í héraðsdeildum næstu árin. Árið 1908 kom fjárhagsleg innspýting frá stjórnarmanninum David Cooke liðinu í toppbaráttu í héraðsdeild í suðurhluta landsins og sama ár komst félagið alla leið í átta liða úrslit bikarkeppninnar. Árið 1914 féll Coventry hins vegar niður um deild og lenti í kjölfarið í miklum fjárhagsvandræðum. Fyrrnefndur Cooke greiddi upp allar skuldir félagsins árið 1917 og bjargaði því frá gjaldþroti.

Skrykkjótt gengi í deildarkeppni (1919 - 1946)

[breyta | breyta frumkóða]
Staða Coventry í deildarkeppnum 1919-2024

Tímabilið 1919-20 fékk félagið þátttökurétt í deildarkeppninni og hóf leik í annarri deild (e. Second division).[9] Fyrsta tímabilið byrjaði hræðilega og félagið hélt naumlega sæti sínu með því að sigra Bury 2-1 í lokaumferðinni. Síðar kom í ljós að félögin höfðu samið um úrslitin fyrirfram og þurfti Coventry að greiða háa sekt en slapp við harðari refsingu.[10] Næstu ár var liðið alltaf í fallbaráttu og féll vorið 1925 í 3. deild þar sem það spilaði fyrsta árið í norðurhluta[11], en síðan í suðurhlutanum.[9] Gengið var áfram slakt og félagið daðraði næstu ár stöðugt við að missa sæti sitt í deildarkeppninni.[12]

Klúbburinn datt hins vegar í lukkupottinn árið 1931 þegar 33 ára atvinnumaður í krikket, Harry Storer, var ráðinn í stöðu knattspyrnustjóra.[13][14] Næstu sex leiktíðir skoraði liðið samtals 577 deildarmörk. Af þeim skoraði framherjinn Clarrie Bourton 173 mörk og er enn markahæsti leikmaður í sögu félagsins.[15] Félagið vann sér sæti í 2. deild vorið 1935 þegar það varð meistari í 3. deild suður.[16] Strákarnir hans Storer gerðu áfram góða hluti í næstefstu deild og félagið endaði ofarlega næstu þrjú ár[17], allt þar til seinni heimsstyrjöldin skall á árið 1939.

Niður á botninn (1946 - 1958)

[breyta | breyta frumkóða]

Stuttu eftir stríðslok yfirgaf Harry Storer félagið og tók við stjórnartaumum hjá Birmingham City. Dick Bayliss sem tók við af honum lést svo ári síðar eftir að hafa lent í hrakningum í snjóbyl á ferðalagi um Jórvíkurskíri.[18] Arftaki hans, Billy Frith, stóð sig ágætlega en náði ekki að snúa genginu við. Storer sneri aftur árið 1948[19] og undir hans gekk liðinu þokkalega, þar til leiktíðina 1951-52 þegar það féll aftur í 3. deild suður.[20][21] Áhorfendatölur hrundu, sem leiddi enn og aftur til fjárhagsörðugleika.

Sjö knattspyrnustjórar stýrðu félaginu næstu sex tímabil og liðið var aldrei nálægt því að komast upp um deild.[22] Þeirra á meðal var Jesse Carver sem hafði áður stjórnað t.a.m. Lazio, Juventus og Roma á Ítalíu. Koma hans vakti athygli á landsvísu og ekki minnkaði áhuginn þegar hann fékk til liðs við sig sem aðstoðarþjálfara George Raynor sem hafði komið Svíþjóð í úrslitaleik HM árið 1954. Þetta tvíeyki flutti inn frá meginlandinu ýmsa nýlundu; allt frá sérsniðnum takkaskóm yfir í tréklossa og sloppa sem leikmenn áttu að fara í eftir sturtu til að koma í veg fyrir kvef. Þrátt fyrir þessar nýjungar náðu þeir félagar engum sérstökum árangri á vellinum.

Árið 1958 var þriðju deild norður og suður skipt upp í 3. og 4. deild. Coventry hóf því leik í 4. deild haustið 1958.[23]

Bylting undir Jimmy Hill (1958 - 1967)

[breyta | breyta frumkóða]
Stytta af Jimmy Hill utan við CBS Arena í Coventry

Coventry staldraði ekki lengi við í neðstu deild. Billy Frith, sem var aftur sestur í knattspyrnustjórastólinn á þessum tíma, kom félaginu upp í 3. deild í fyrstu atrennu vorið 1959. Eftir tvö sæmileg tímabil fór tímabilið 1961–62 illa af stað. Þegar liðið tapaði í bikarkeppninni gegn áhugamannaliði Kings Lynn var Frith rekinn af nýja stjórnarformanninum Derrick Robins sem réði fyrrum framherja Fulham, hinn 33 ára Jimmy Hill, sem knattspyrnustjóra.

Undir stjórn Jimmy Hill blómstraði Coventry City. Á fyrsta heila tímabilinu undir hans stjórn mætti liðið til leiks í himinbláum búningum, gælunafni liðsins var breytt úr Bantams í Sky Blues og Hill samdi texta stuðningsmannalagsins Sky Blue Song[24], sem enn er sungið á leikjum.

Næsta vetur, 1963–64, varð Coventry meistari í 3. deild. George Hudson raðaði inn mörkum og harðjaxlarnir John Sillett og George Curtis stóðu vörnina. Leiktíðina 1965-66 munaði einu stigi að félagið kæmist upp í efstu deild. Jimmy Hill seldi þá hinn vinsæla Hudson og keypti lykilmenn; markvörðinn Bill Glazier og framherjann Ian Gibson.

Eftir ágæta byrjun haustið 1966 var liðið komið í 10. sæti í nóvember. Ian Gibson hafði lent í rifrildi við Hill og verið tekinn úr liðinu, en í lok nóvember var haldinn sáttafundur sem markaði endurkomu Gibson og frábært gengi liðsins sem tapaði ekki í næstu 25 leikjum. Meistaratitilinn í 2. deild var tryggður í 3-1 sigri gegn Úlfunum á troðfullum Highfield Road í apríllok 1967. Coventry City var komið í efstu deild.[25]

Efsta deildin og Evrópukeppni (1967 - 1975)

[breyta | breyta frumkóða]

Sumarið 1967 ríkti spenna fyrir þátttöku í efstu deild. Það var því áfall þegar Jimmy Hill sagði upp störfum tveimur dögum fyrir fyrsta leik. Írinn Noel Cantwell var ráðinn í stað Hill en fyrsta tímabilið í efstu deild var strembið. Varnartröllið George Curtis fótbrotnaði í öðrum leik og í mars 1968 kviknaði í aðalstúku Highfield Road sem skemmdist mikið. Liðið tryggði ekki sæti sitt fyrr en í lokaumferðinni, nokkuð sem það sérhæfði sig í næstu áratugi.

Leiktíðina 1969-70 náði Coventry sínum besta árangri í efstu deild; lenti í sjötta sæti[26] sem tryggði þátttökurétt í Evrópukeppni félagsliða. Evrópuævintýrið var þó stutt. Í kjölfarið á samanlögðum 6-1 sigri gegn búlgarska liðinu Trakia Plovdiv fylgdi slæmt 6-1 tap gegn Bayern München. Það var örlítil sárabót að sigra þýska liðið 2-1 í seinni leiknum á Highfield Road.

Á leiktíðinni 1970-71 skoraði framherjinn Ernie Hunt víðfrægt mark með svokölluðu asnasparki (e. donkey kick) í 3-1 sigri gegn Everton. Aukaspyrna var dæmd rétt utan vítateigs. Skoski miðjumaðurinn Willie Carr stillti sér upp yfir boltanum og vippaði honum upp með hælunum, Hunt tók hann á lofti og skaut beint í netið framhjá forviða andstæðingum. Þeir félagar endurtóku leikinn gegn Tottenham síðar á tímabilinu, en þá small boltinn í þverslánni. Markið var valið mark ársins hjá BBC, en þessi aðferð við að taka aukaspyrnu var bönnuð af FIFA í lok tímabilsins.

Næstu tímabil endaði liðið alltaf í neðri hluta deildarinnar. Cantwell var rekinn 1972 og Joe Mercer og Gordon Milne ráðnir sem knattspyrnustjórar. Árangurinn var slakur og félagið lenti í fjárhagsvandræðum enn og aftur. Stjórnarformaðurinn Derrick Robins yfirgaf félagið í apríl 1975 og um svipað leyti lét Joe Mercer af störfum og Milne var einn knattspyrnustjóri í framhaldinu.

Tilraunamennska og misjafnt gengi (1975 - 1983)

[breyta | breyta frumkóða]

Í apríl 1975 birtist gamalkunnugt andlit á Highfield Road. Jimmy Hill tók við framkvæmdastjórastöðu félagsins, samhliða því að starfa í sjónvarpi. Hann varð síðan stjórnarformaður árið 1980.[27][28] Árangurinn lét þó enn á sér standa. Í lok tímabilsins 1976-77 var deildarsætið tryggt með umdeildu jafntefli gegn Bristol City í síðasta leik tímabilsins. Það var á kostnað Sunderland, en öll liðin voru að berjast við fall. Þegar ljóst var að Sunderland hafði tapað sínum leik voru úrslitin tilkynnt í hátalarakerfi vallarins og liðin léku síðustu mínútur leiksins án þess að sækja að marki. Málið var rannsakað af knattspyrnusambandinu, en úrslitin stóðu óbreytt.

Tímabilið 1977–78 glitti loks í góðan árangur. Knattspyrnustjórinn Milne skipti um leikkerfi og með hinn eitursnjalla kantmann Tommy Hutchison og framherjana Ian Wallace og Mick Ferguson í stuði var sóknin öflug. Coventry endaði í 7. sæti og missti naumlega af Evrópusæti.[29] Á næstu tímabilum hallaði þó heldur undan fæti. Ian Wallace var seldur og ágóðinn notaður til að byggja upp nýtt æfingasvæði í Ryton, þar sem félagið æfir enn í dag. Árið 1981 komst Coventry í undanúrslit deildabikarsins en tapaði naumlega gegn West Ham.[30] Gordon Milne var rekinn og Dave Sexton kom til starfa sumarið 1981.

Spilað á Highfield Road árið 1982.

Jimmy Hill var nýjungagjarn og hikaði ekki við að prófa ýmislegt. Hann gerði styrktarsamning við bílaframleiðandann Talbot 1978 og Coventry varð fyrst enskra liða til að setja merki framan á treyju leikmanna. Síðar ráðgerði Hill að breyta nafni félagsins í Coventry Talbot við litlar vinsældir stuðningsfólks. Knattspyrnusambandið hafnaði nafnabreytingunni. Sumarið 1981 kynnti félagið nýjan búning með stóru „T“-i á framhlið; merki styrktaraðilans Talbot. Jimmy Hill taldi þetta snjalla leið til að auka tekjur, en uppátækinu var fremur illa tekið af stuðningsmönnum. Sama sumar var Highfield Road breytt þannig að hann varð fyrsti leikvöllurinn á Englandi þar sem eingöngu var boðið upp á sæti. Strax í öðrum heimaleik tímabilsins reif stuðningsfólk Leeds United sætin upp og notaði þau sem vopn gegn lögreglunni. Öll tilraunamennskan undir Hill kostaði fjármuni sem félagið sótti með sölu leikmanna, þar á meðal goðsagnarinnar Tommy Hutchison til Manchester City.

Eftir tvö mögur tímabil til viðbótar sagði Jimmy Hill af sér vorið 1983. Knattspyrnustjórinn Sexton var rekinn á sama tíma og fjölmargir leikmenn endurnýjuðu ekki samninga sína.

Fallbaráttusérfræðingar og sigur á Wembley (1983 - 1992)

[breyta | breyta frumkóða]

Næsti knattspyrnustjóri var heimamaðurinn Bobby Gould. Hann keypti marga menn úr neðri deildum, m.a. Sam Allardyce og Stuart Pearce sem kom frá áhugamannaliði Wealdstone. Haustið 1983 versnaði fjárhagsstaðan verulega þegar Talbot dró styrktarsamning sinn til baka. Liðið byrjaði vel en hrundi niður töfluna eftir áramót og bjargaði sér frá falli í lokaumferðinni.

Sumarið 1984 voru keyptir leikmenn sem settu mikinn svip á næstu ár; markvörðurinn Steve Ogrizovic, varnarjaxlinn Brian Kilcline og enski landsliðsframherjinn Cyrille Regis. Liðið lenti samt í fallbaráttu. Gould var rekinn og aðstoðarmaður hans, Don Mackay, tók við stjórn liðsins. Um vorið átti Coventry inni þrjá leiki þegar flest önnur lið höfðu lokið leik og þurfti að vinna þá alla til að bjarga sér frá falli. Það tókst og sætinu í efstu deild var bjargað með 4-1 sigri gegn meisturum Everton í lokaleiknum.

Tímabilið 1985–86 bjargaði liðið sér í lokaumferðinni þriðja árið í röð. Þá höfðu fyrrum leikmennirnir John Sillett og George Curtis tekið við liðinu og undir þeirra stjórn snerist gengi liðsins mjög til hins betra. Leiktíðina 1986-87 var Coventry í efri hluta deildarinnar allt tímabilið og komst á Wembley í úrslitaleik bikarkeppninnar. Þar var andstæðingurinn ógnarsterkt lið Tottenham, en sagt var að varamannabekkur þeirra hefði kostað meira en allt Coventry-liðið. Staðan í úrslitaleiknum var 2–2 eftir 90 mínútur, eftir mark frá Dave Bennett og eftirminnilegt svífandi skallamark frá Keith Houchen. Í framlengingunni skoraði varnarmaður Spurs, Gary Mabutt, sjálfsmark, og þegar flautað var til leiksloka var staðan 3-2. Stærsti titill í sögu félagsins var staðreynd.

Fyrstu árin eftir bikarsigurinn stóð liðið sig vel í efstu deild. Vorið 1988 endaði Coventry í 10. sæti, ári síðar í 7. sæti og leiktíðina 1989-90 í 12. sæti, en þá komst félagið einnig í undanúrslit deildarbikarsins. John Sillett var látinn fara í nóvember 1990 eftir slæma byrjun og enski landsliðsmaðurinn Terry Butcher tók við sem spilandi knattspyrnustjóri. Liðið endaði í 16. sæti og ári síðar, vorið 1992, bjargaði það sér enn og aftur frá falli á síðasta degi.

Úrvalsdeildarárin (1992 - 2001)

[breyta | breyta frumkóða]
Gordon Strachan var knattspyrnustjóri 1996-2001.

Þegar enska úrvalsdeildin var sett á laggirnar sumarið 1992 var Bobby Gould aftur orðinn knattspyrnustjóri. Coventry byrjaði fyrsta tímabilið í nýju deildinni vel. Ungur kantmaður frá Zimbabwe, Peter Ndlovu, stóð sig vel og búttaði framherjinn Micky Quinn, sem kom frá Newcastle í nóvember, raðaði inn mörkum. Tímabilið endaði þó með slæmri taphrinu og 15. sæti. Sumarið 1993 tók Bryan Richardson við sem stjórnarformaður og réði Phil Neal sem knattspyrnustjóra í október. Enn vantaði stöðugleika í leik liðsins og það lauk leik í 11. sæti.

Gary McAllister stjórnaði miðjuspili Coventry 1996-2000.

Í mars 1995 var Ron Atkinson ráðinn sem knattspyrnustjóri, en það þótti til marks um nýja tíma og meiri metnað. Tímabilið 1995-96 heppnaðist flóttinn frá falldraugnum þó ekki fyrr en í síðustu umferð. Leikstjórnandinn Gary McAllister kom frá Leeds sumarið 1996, en eftir slæma byrjun um haustið tók aðstoðarmaður Atkinson, hinn snaggaralegi Skoti Gordon Strachan við sem knattspyrnustjóri og um vorið forðaði liðið sér frá falli á lokadegi í tíunda skipti á tuttugu árum með 2-1 útisigri gegn Tottenham.

Fyrsta heila tímabil Strachan við stjórnvölinn gekk mun betur, liðið endaði í 11. sæti í deildinni og komst langt í bikarnum. Dion Dublin skoraði átján mörk og hinn eldsnöggi Darren Huckerby sýndi góða takta. Næstu tímabil ollu þó vonbrigðum - Coventry endaði fyrir neðan miðja deild en þótti spila skemmtilegan bolta, sérstaklega 1999-2000 þegar unglingurinn Robbie Keane og Marokkómennirnir Moustapha Hadji og Youssef Chippo voru öðrum liðum óþægur ljár í þúfu.

Sumarið 2000 fór Gary McAllister til Liverpool og Keane var seldur til Inter Milan fyrir metfé, 13 milljónir punda. Welski unglingurinn Craig Bellamy var keyptur til að leiða sóknina, en hann náði sér aldrei á strik. Í febrúar kom framherjinn John Hartson að láni. Hann bætti markaskorun liðsins en það dugði ekki til. Þann 5. maí 2001, með 3–2 tapi gegn erkifjendunum Aston Villa, lauk 34 ára dvöl Coventry í efstu deild. Liðið var fallið í B-deildina.

Óróleiki og yfirtaka (2001 - 2007)

[breyta | breyta frumkóða]

Margt stuðningsfólk bjóst við því að félagið færi beint aftur upp í efstu deild, en raunveruleikinn varð heldur betur annar. Gordon Strachan var rekinn eftir aðeins fimm leiki og varnarmaðurinn Roland Nilsson tók við sem spilandi knattspyrnustjóri. Hann var látinn fara í lok tímabils eftir að liðið endaði í 11. sæti. Þá kom til skjalanna gamla hetjan Gary McAllister sem náði heldur ekki viðunandi árangri og yfirgaf félagið um miðbik tímabilsins 2003-04 vegna veikinda eiginkonu sinnar.

Bygging nýs leikvangs var í fullum gangi á þessum tíma, en framkvæmdir höfðu hafist 1999. Félagið átti 50% hlut í rekstrarfélagi vallarins, Arena Coventry Limited (ACL), á móti Coventry-borg; en vegna vaxanda fjárhagsvanda var hluturinn seldur árið 2003 til góðgerðarsjóðsins Alan Edward Higgs Charity og forkaupsréttur settur í samninginn sem yrði nýttur þegar rofa myndi til í fjármálum.

Gary McSheffrey skoraði fjölda marka fyrir Coventry í B-deildinni.

Eric Black, aðstoðarmaður McAllister, tók við liðinu sem spilaði glimrandi sóknarbolta undir hans stjórn og lenti í 12. sæti vorið 2004. Undir lok tímabils var tilkynnt, við mikla óánægju stuðningsmanna, að Peter Reid fyrrum knattspyrnustjóri Sunderland, hefði verið ráðinn í stað Black. Reid stoppaði stutt við og Micky Adams, sem spilaði í vörn Coventry í upphafi áttunda áratugarins, tók við liðinu í janúar 2005. Ungi framherjinn Gary McSheffrey raðaði inn mörkum á fyrsta tímabilinu á nýja leikvanginum Ricoh Arena og félagið endaði í 8. sæti. Adams tókst ekki að fylgja þessu góða gengi eftir á næstu leiktíð. Iain Dowie tók við honum, byrjaði vel en síðan hallaði hratt undan fæti.

Þegar þarna var komið sögu, haustið 2007, var uppi hávær orðrómur um yfirtöku á félaginu. Fjárhagsvandinn var orðinn gríðarlegur og um miðjan október félagið lagði fram beiðni um gjaldþrotaskipti. Einungis hálftíma áður en skiptin áttu að hefjast formlega þann 14. desember 2007, var yfirtaka viðskiptamógulsins Ray Ranson og finnsk-bandaríska fjárfestingasjóðsins SISU á félaginu staðfest. Margir stuðningsmenn voru þó vongóðir um betri tíð með blóm í haga undir nýju eignarhaldi. Annað átti heldur betur eftir að koma á daginn.

Fjárskortur og fall í þriðju deild (2008-2012)

[breyta | breyta frumkóða]
Chris Coleman náði litlum árangri með Coventry.

Í kjölfar yfirtökunnar settu Ranson og SISU talsverðan kraft og fjármagn í leikmannakaup. Sum þeirra þóttu afar vel heppnuð, m.a. stóðu markvörðurinn Keiren Westwood frá Carlisle og Aron Gunnarsson frá AZ Alkmaar sig vel en önnur kaup þóttu afar mislukkuð, til dæmis á Freddy Eastwood á 1,75 milljónir punda. Eastwood átti að skora mörk en gerði fremur lítið af því. Nýju stjórnendurnir sögðu Dowie upp störfum í febrúar 2008 og réðu Chris Coleman sem náði með herkjum að halda Coventry í næstefstu deild.

Stefnan var engu að síður ótvírætt sett á að komast aftur í efstu deild. Árangurinn innan vallar var hins vegar ekki til að hrópa húrra fyrir og eftir tvö vonbrigðatímabil undir stjórn Chris Coleman þar sem liðið endaði rétt fyrir ofan fallsæti var enn einn knattspyrnustjórinn rekinn. Aidy Boothroyd tók við af Coleman og entist í tæpt ár og í apríl 2011 var Andy Thorn, sem var þá yfirnjósnari hjá félaginu, ráðinn sem knattspyrnustjóri. Skömmu áður hafði Ray Ranson yfirgefið félagið og fjárfestingasjóðurinn SISU því orðinn eini eigandi Coventry City. Þegar þarna var komið sögu var Sisu-sjóðurinn í raun hættur að setja fjármagn í rekstur félagsins. Samingslausir leikmenn forðuðu sér meðan lykilmenn voru seldir, auk þess sem Coventry var bannað að kaupa leikmenn sumarið 2011 vegna skuldastöðunnar.

Andy Thorn, sem hafði aldrei áður starfað sem knattspyrnustjóri, fékk því veiklulegan hóp í hendurnar tímabilið 2011-12. Á vegum SISU sat líka sundurleitur hópur í yfirstjórn félagsins, m.a. stjórnarformaðurinn Ken Dulieu sem lét útbúa fyrir sig æfingagalla og mætti á æfingar á undirbúningstímabilinu. Dulieu hætti sem formaður og var gerður að yfirmanni knattspyrnumála í byrjun desember 2011 og settist síðan á varamannabekkinn í heimaleik gegn Hull 10. desember. Stuðningsmenn voru æfir yfir afskiptaseminni og meintu taktleysi. Tíu dögum síðar lauk hann störfum fyrir Coventry sem og afskiptum sínum af knattspyrnu.

Í apríl 2012, þegar ljóst var að fall í C-deild væri nánast óumflýjanlegt, hætti SISU að greiða leigu til ACL, eignarhaldsfélags Ricoh Arena. Uppgefin ástæða var sú að leigan sem félagið greiddi fyrir afnot af vellinum, 120.000 pund á mánuði, myndi gera rekstur félagsins ósjálfbæran, sem er ekki skrítið þegar haft er í huga að sjóðurinn setti ekkert fjármagn inn í félagið lengur.

Eftir fimm tímabil í röð undir eignarhaldi SISU þar sem liðið endaði alltaf í einu af átta neðstu sætum B-deildarinnar féll Coventry í C-deild í fyrsta sinn síðan 1964. Botninum var þó fjarri því náð.


Titlar

[breyta | breyta frumkóða]
  • Besti árangur í A-deild: 6. sæti 1969-70
  • B-deild: meistarar (1) 1966–67
  • C-deild: meistarar (3) 1935-36 (suður), 1963-64, 2019-20 / 2. sæti (1) 1933–34
  • D-deild: 2. sæti (1) 1958-59 / Sigurvegarar í umspili (1) 2018
  • FA-bikarinn: meistarar (1) 1986-87
  • Góðgerðarskjöldurinn: 2. sæti (1) 1987
  • EFL Bikarkeppnin: meistarar (1) 2016-17

Helstu met

[breyta | breyta frumkóða]

Töp og sigrar í deildarkeppnum

[breyta | breyta frumkóða]
  • Stærsti sigur: 9-0, gegn Bristol City i 3. deild suður, 28. apríl 1934
  • Stærsta tap: 2-10, gegn Norwich City í 3. deild suður, 13. mars 1930
  • Flestir sigurleikir í röð: 6 (2), frá 20. apr. til 28. ág. 1954 og 25. apr. til 5. sept. 1964
  • Flestir leikir í röð án taps: 25, frá 26. nóv. 1966 til 13. maí 1967 í næstefstu deild
  • Flestir leikir í röð með skoruðu marki: 25, 10. sept 1966 til 25. feb. 1967 í næstefstu deild
  • Flestir leikir í röð án þess að fá á sig mark: 6, 28. apr. 1934 til 3. sept. 1934
  • Flestir tapleikir í röð: 9, 30. ágúst til 11. okt. 1919 í 2. deild
  • Flestir leikir í röð án sigurs: 19, 30. ágúst til 20. desember 1919 í 2. deild
  • Flestir leikir í röð án þess að skora: 11, 11. okt. 1919 til 20. des. 1919 í 2. deild (met í sögu deildarkeppninnar)

Tilvísanir

[breyta | breyta frumkóða]
  1. ↑ „Bjarni til Coventry“. www.mbl.is. Sótt 15. mars 2025.
  2. ↑ „Hermann hættur hjá Coventry“. www.mbl.is. Sótt 15. mars 2025.
  3. ↑ Dean 1991, bls. 8.
  4. ↑ Eccleston, Ben (3. desember 2013). „Home ground! Sky Blues historian believes he has located Coventry City's first ever pitch“. Coventry Telegraph. Afrit af uppruna á 10 apríl 2023. Sótt 10 apríl 2023.
  5. ↑ Henderson 1968, bls. 17.
  6. ↑ Brassington 1989, bls. 19.
  7. ↑ Brassington 1989, bls. 19–20.
  8. ↑ Brassington 1989, bls. 21.
  9. 1 2 Henderson 1968, bls. 23.
  10. ↑ Brassington 1989, bls. 34.
  11. ↑ Dean 1991, bls. 19.
  12. ↑ Dean 1991, bls. 20.
  13. ↑ Brown 2000, bls. 28.
  14. ↑ Henderson 1968, bls. 24.
  15. ↑ Brown, Jim (6 október 2008). „Jim Brown: Clarrie Bourton – Coventry City's greatest scorer“. Coventry Telegraph. Afrit af uppruna á 10 apríl 2023. Sótt 10 apríl 2023.
  16. ↑ Henderson 1968, bls. 26–29.
  17. ↑ Brassington 1989, bls. 47–48.
  18. ↑ Brassington 1989, bls. 53.
  19. ↑ Dean 1991, bls. 28.
  20. ↑ Brown 2000, bls. 42.
  21. ↑ Henderson 1968, bls. 34.
  22. ↑ Brown 2000, bls. 61.
  23. ↑ Dean 1991, bls. 32.
  24. ↑ „Club History“. Coventry City F.C. Afrit af uppruna á 10 apríl 2023. Sótt 10 apríl 2023.
  25. ↑ Brassington 1989, bls. 67–71.
  26. ↑ „Coventry City“. Football Club History Database. Afrit af uppruna á 30 júní 2022. Sótt 28 janúar 2025.
  27. ↑ Brown 1998, bls. 46–47.
  28. ↑ Brassington 1989, bls. 92.
  29. ↑ Brassington 1989, bls. 91.
  30. ↑ Brown 1998, bls. 76–77.

Heimildir

[breyta | breyta frumkóða]
Sótt frá „https://is.wikipedia.org/w/index.php?title=Coventry_City&oldid=1920845“