Langtímaefling

Úr Wikipediu, frjálsa alfræðiritinu
Jump to navigation Jump to search

Langtímaefling er styrking tengsla á milli tveggja taugafrumna. Langtímaefling er talin undirstaða minnis í heilanum. Fyrirbærið var fyrst fundið í dreka, heilastöð í randkerfinu, af Terje Lømo árið 1966.

Wiki letter w.svg  Þessi grein er stubbur. Þú getur hjálpað til með því að bæta við greinina.