Eigindleg rannsóknaraðferð

Úr Wikipediu, frjálsa alfræðiritinu
Jump to navigation Jump to search

Eigindleg rannsóknaraðferð vísar til annarrar af meginaðferðum félagsvísinda við rannsóknir. Hin aðferðin er megindleg aðferð. Þeir sem nota eigindlega aðferð eru einnig kallaðir "túlkunarsinnar" þar sem þeir beita því sem kallað er félagsfræðilegt innsæi til þess að skilja orsök og afleiðingu. Í því felst meðal annars að horfa á einstaklinga og samfélag í víðu samhengi, setja sig í spor annarra og öðlast þar með frekari skilning á aðstæðum þeirra.

Í bókinni Félagsfræði 2 - Kenningar og samfélag eftir Garðar GÍslason segir um hina eigindlegu aðferð: ,,Túlkunarsinnar beita ýmsum aðferðum við að afla frumgagna, svo sem viðtölum, athugunum og vettvangsrannsóknum. Allar þessar rannsóknir eiga það sameiginlegt að rannsakandinn á samskipti við viðfangsefnin og kannar reynsluheim þeirra." (Garðar Gíslason, 2016, bls. 53).

Dæmi um eigindlega rannsókn er rannsókn sem félagsfræðingurinn Jón Gunnar Bernburg birti árið 2005 og bar titilinn ,,Aðstæðubundin brennimerking og brothætt sjálfsmynd: Nokkur grunduð hugtök um reynslu brotamanna af stimplun," en í þeirri rannsókn var rætt við 25 einstaklinga sem höfðu allir verið vistaðir í fangelsi eða á stofnun fyrir afbrotaunglinga. Síðan túlkaði og rýndi höfundurinn þau gögn sem hann fékk í viðtölunum.

Heimildir[breyta | breyta frumkóða]

  • Garðar Gíslason.(2016). Félagsfræði 2: Kenningar og samfélag. Reykjavík: Forlagið.