Stafmerki

Úr Wikipediu, frjálsa alfræðiritinu
Stökkva á: flakk, leita

Stafmerki[1] eða framburðartákn er lítið tákn sem ritað er fyrir ofan bókstaf. Stafmerki eru mismunandi eftir tungumálum en þau eru helst notuð með latnesku stafrófi til þess að tákna einhvers konar öðruvísi framburð. Þau eru þó ekki notuð á öllum tungumálum sem rituð eru með latnesku stafrófi, til dæmis á ensku eru þau aðeins notuð í tökuorðum. Á íslensku er broddurinn helsta stafmerkið en þeir bókstafir með broddi eru taldir sérstakir bókstafir. Þessi hefð er ekki á öllum tungumálum, til dæmis á frönsku eru bókstafir með stafmerkjum ekki taldir sérstakir bókstafir og þeim má jafnvel sleppa þegar skrifað er í hástöfum.

Í öðrum ritunarkerfum gegna stafmerki öðruvísi hlutverkum. Í bæði arabísku stafrófi ( ـَ, ـُ, ـُ,) og hebresku stafrófi ( ַ, ֶ, ִ, ֹ , ֻ,) tákna þau sérhljóð sem eru ekki merkt á annan hátt.

Tegundir[breyta]

Stafmerki geta verið yfirsett, miðsett, undirsett eða hliðsett.

Yfirsett[breyta]

Miðsett[breyta]

Undirsett[breyta]

Hliðsett[breyta]

Heimild[breyta]

  1. „Þjóðskrá Íslands > Nafnritun“, skoðað þann 2. mars 2013.
  Þessi málfræðigrein er stubbur. Þú getur hjálpað til með því að bæta við greinina.