Tökuorð
Úr Wikipediu, frjálsa alfræðiritinu
Tökuorð er orð, sem fengið er að láni úr öðru tungumáli[1] en hefur lagað sig að hljóð- og beygingarkerfi viðtökumálsins. Nær öll íslensk orð sem byrja á bókstafnum p eru upprunalega tökuorð enda urðu órödduð lokhljóð (eins og p) í frumindóevrópsku að önghljóðum (eins og f) í germönskum málum samkvæmt lögmáli Grimms.
Efnisyfirlit |
Dæmi um tökuorð[breyta]
- Bíll[1] (dönsku) - bil [2]
- Kirkja
- Prestur
- Djákni
- Banani
- Altari (latínu) - altus („hár“)
- Vaskur
- Kaffi
- Tóbak
- Sjoppa[1] (e. shop)
- Metri (fr. metre)
- Kústur
- Viskustykki
- Jeppi
- Edrú - (dönsku) ædru[3]
Sagnbeyging tökusagna[breyta]
Flestar tökusagnir raða sér í flokk veikbeygðra sagna enda er veika sagnbeygingin einfaldari en sú sterka.
Dæmi[breyta]
- að bóna
- að fríka
- að meika
- að fíla
Tilvísanir[breyta]
- ↑ 1,0 1,1 1,2 Hugtakaskýringar - Málfræði
- ↑ Íslenska- í senn forn of ný bls. 10
- ↑ Vísindavefurinn: „Hvaðan kemur orðið edrú?“
Heimildir[breyta]
- „„Hver er munurinn á slettum, slangri og tökuorðum?““, skoðað þann 2. maí 2007.
Þessi 
