Hallbera Snorradóttir

Úr Wikipediu, frjálsa alfræðiritinu
Jump to navigation Jump to search

Hallbera Snorradóttir var dóttir Snorra Sturlusonar og var ung gift Árna óreiðu Magnússyni í Brautarholti. Hjónaband þeirra reyndist mjög óhamingjusamt og þau skildu eftir aðeins þriggja ára sambúð. Þegar Hallbera fer að nálgast þrítugsaldurinn biður Kolbeinn ungi Arnórsson, höfðingi Skagfirðinga, um hönd hennar, en þá var hann aðeins um tvítugt. Ári eftir brúðkaupið fer Hallbera með manni sínum á Þingvelli og er orðin mjög heilsulaus. Hún var þar í búð hjá föður sínum og fór síðan með honum í Reykholt, því Kolbeinn hafði ekki af henni nokkur afskipti. Þau skildu síðan og eftir það bjó Hallbera hjá móður sinni á Borg, en lifði aðeins í tvö ár eftir að þangað kom.