Þvertala
Úr Wikipediu, frjálsa alfræðiritinu
Þvertölur eru í stærðfræði hlutmengi talna í tvinntölumenginu sem hafa neikvæða ferningstölu. Hugtakið var mótað af stærðfræðingnum René Descartes árið 1637 en hann kallaði það „nombre imaginaire pur“ (sem þýðir á frönsku „algjörlega ímyndaðar tölur“) og var því ætlað að vera lítillækkandi þar sem slíkar tölur væru augljóslega ekki til.
[breyta] Skilgreining
Allar tvinntölur má skrifa á forminu a + ib þar sem a og b eru rauntölur og i þvereining með eftirfarandi eiginleika:
Talan a er raunhluti tvinntölunar og b er þverhlutinn.
