Vedaritin
Úr Wikipediu, frjálsa alfræðiritinu
Vedaritin eða vedurnar (sanskrít: वेद véda „vit“) eru stórt textasafn frá Indlandi hinu forna. Vedaritin eru elstu bókmenntir á sanskrít og elstu helgirit hindúa sem trúa því að efni þeirra sé guðlegs eðlis og hafi birst skrifurum þeirra. Önnur trúarbrögð, eins og búddismi, jaínismi og síkismi, halda því hins vegar fram að þótt ritin byggi á andlegri visku þá sé uppruni þeirra ekki guðlegur. Vedaritin eru talin hafa orðið til á vedatímabilinu í sögu Indlands frá því um 1500 f.Kr. til um 500 f.Kr. (150 f.Kr samkvæmt sumumu höfundum). Þau hafa varðveist í munnlegri geymd þar til fyrstu textasöfnin voru tekin saman eftir að ritöld hófst á 2. öld f.Kr. Elstu handrit vedaritanna sem varðveist hafa eru frá 11. öld.
Vedaritin skiptast í fjögur textasöfn:
