Caracalla
Úr Wikipediu, frjálsa alfræðiritinu
Marcus Aurelius Septimius Bassianus Antoninus (4. apríl 186 - 8. apríl 217), þekktur sem Caracalla, var keisari Rómaveldis á árunum 211 - 217. Viðurnefnið Caracalla vísar til gallískrar yfirhafnar sem hann klæddist iðulega.
Caracalla var sonur Septimiusar Severusar rómarkeisara og Juliu Domnu. Þegar Septimius Severus lést í febrúar árið 211 varð Caracalla keisari ásamt bróður sínum, Geta. Samskipti bræðranna voru slæm og sameiginleg stjórn þeirra entist ekki út árið þar sem Caracalla lét taka Geta af lífi, ásamt konu hans, tengdaföður og ýmsum fylgismönnum, í desember árið 211.
Árið 212 lét Caracalla samþykkja Constitutio Antoninia sem kvað á um að allir frjálsir menn innan Rómaveldis fengju fullan ríkisborgararétt. Fram að því höfðu aðeins íbúar á Ítalíuskaganum haft ríkisborgararétt. Ástæðan fyrir þessari aðgerð var sú að með henni var hægt að heimta skatt af fleirum og einnig að kveða fleiri í herinn.
Caracalla hélt í herferð gegn Alamannum, árið 213, sem endaði fljótlega með friðarsamningum. Eftir það hélt hann austur. Heimsókn hans til Alexandríu í Egyptalandi endaði í blóðbaði þar sem honum fannst íbúarnir móðga sig með því að gera grín að morðinu á Geta. Allt að 20.000 manns voru teknir af lífi, auk þess sem hann leyfði hermönnum sínum að ræna borgina.
Caracalla lét byggja Baðhús Caracalla í Róm sem var með stærstu byggingum sem byggðar voru í borginni í fornöld. Baðhúsið, sem var opnað árið 216, var einskonar frístundamiðstöð þess tíma og innihélt bókasafn ásamt bað- og íþróttaaðstöðu.
Árið 217 var Caracalla myrtur af Julius Martialis, liðsforingja í lífvarðasveit keisarans. Yfirmaður lífarðasveitarinnar, Macrinus, var lýstur keisari að Caracalla föllnum.
| Fyrirrennari: Septimius Severus |
|
Eftirmaður: Macrinus |
|||
