Richterskvarði

Úr Wikipediu, frjálsa alfræðiritinu
Stökkva á: flakk, leita

Richterskvarði er lograkvarði, fundinn upp af Charles Richter og Beno Gutenberg 1935 og notaður til að mæla styrk jarðskjálfta. Mæla þarf jarðskjálftann á sérstakan Wood-Anderson jarðskjálftamæli með því að lesa af honum stærsta útslagið og tímann á milli komutíma P-og S-bylgna. Hvert stig í hækkun á kvarðanum gefur þrítugföldun, þannig að um er að ræða veldi af 30. Ef styrkur einhvers skjálfta er gefinn upp sem 5 stig á Richter, svo að dæmi sé tekið, þá er skjálfti upp á 8 stig 30 · 30 · 30 = 27 þúsund sinnum orkumeiri en sá fyrri. Nánar er sambandið þannig að I = I_o \cdot 30^n þar sem I_o er einhver grunnviðmiðunar orkulosun, I er orkan í skjálftanum og n er stigatala hans á Richterskvarða. Þessa jöfnu má leysa fyrir n og fæst þá:

n = \frac{\log \frac{I}{I_o}}{\log 30}

Richterskalinn mettast við um 7 stig og ekki er hægt að nota gögn frá jarðskjálftum á honum sem gerast í meira en 600 km fjarlægð [1]

Dæmi[breyta]



References[breyta]

  1. „USGS Earthquake Magnitude Policy“. USGS (November 22nd, 2011).
  Þessi jarðfræðigrein er stubbur. Þú getur hjálpað til með því að bæta við greinina.