Zen-búddismi
Zen-búddismi er afbrigði búddisma sem leggur megináherslu á hugleiðslu umfram dýrkun guðdóms, helgirita og regluverks.[1] Í raun er það andstætt trúnni að hún sé skilgreind því hún gengur út á að ekkert er í föstu formi.[heimild vantar] Allt er háð breytingum og það sem við höldum að sé veruleikinn er í raun okkar eigin túlkun samkvæmt hugmyndum trúarinnar. Trúin varð til í Kína á 7. öld en breiddist þaðan til Víetnam, Kóreu og Japans. Japanski rithátturinn er „zen“ en sá kínverski er „chan“ (禪), en hið síðarnefnda er komið af orðinu „dhyāna“ („hugleiðsla“) í sanskrít.
Iðkun zen-búddista, kölluð zazen (sitjandi hugleiðsla), gengur í stuttu máli út á að leyfa hugsunum að koma og fara og ekki dæma það sem kemur upp, heldur einungis leyfa því að vera og taka eftir því. Þannig er ætlunin að hafa hugann í nútíð og draga úr egóisma með því að gera ekki tilkall til neinnar útkomu.[2]
Heimildir
[breyta | breyta frumkóða]Tenglar
[breyta | breyta frumkóða]- Guðný Þorsteinsdóttir; Gunnar J. Gunnarsson. Ingólfur Steinsson; Harpa Pálmadóttir (ritstjóri). „Búddadómur“. Menntamálastofnun.
Tilvísanir
[breyta | breyta frumkóða]- ↑ Íslenska alfræðiorðabókin. zenbúddhatrú (2011).
- ↑ Jóhann Hjálmarsson (21.11.1986). „Að kynnast sjálfum sér“. Morgunblaðið. bls. 12.