Skeiðklukka
 |
Heimildir skortir fyrir staðhæfingum í þessari grein. Ef þú vilt bæta við heimild vinsamlegast bættu þeim við undir nýrri fyrirsögn („Heimildir“) eða skildu eftir athugasemd á spjallsíðunni. |
Skeiðklukka er úr sem er hannað til að mæla þann tíma sem líður frá því að hún er virkjuð þar til hún er stöðvuð.
Hefðbundið skeiðúr, skeiðklukka fyrir handvirkar tímatökur, virkar þannig að sá sem heldur á skeiðklukku virkir hana með því að ýta á hnapp og stöðvar hana með öðrum. Í fullkomlega sjálfvirkri tímatöku virkjast skeiðklukka sjálfkrafa með hjálp skynjara. Á hefðbundnu skeiðúri eru tveir hnappar á hulstrinu: efri hnappurinn virkir klukkuna og þegar ýtt er á hann aftur stöðvast hún og sýnir liðinn tíma. Hinn hnappurinn endurstillir klukkuna í núll og er einnig notaður til að skrá millitíma (split) eða heildarfjölda hringja á keppnisbraut (lap). Þegar ýtt er á „split“-hnappinn meðan skeiðklukkan er í gangi má lesa liðinn tíma, en sjálfvirki vélbúnaðurinn heldur áfram að mæla heildartímann. Ýtt er aftur á hnappinn til að sýna aftur heildartímann.
Vélrænar skeiðklukkur eru knúnar áfram af gormfjöður sem þarf að vinda upp, venjulega með því að snúa riffluðu hnappi efst á skeiðklukkunni eða með öðrum hætti.
Stafrænar skeiðklukkur eru miklu nákvæmari en vélrænar þar sem þær nota tíðnigjafa. Þar sem þær innihalda örflögu hafa þær oft einnig dagsetningar- og klukkuaðgerðir. Fyrsta stafræna skeiðklukkan sem var notuð í skipulögðum íþróttum var Digitimer, þróuð af Cox Electronic Systems, Inc. í Salt Lake City, Utah (1962). Skjárinn notaði kaldskautsperur til þess að birta tímann og gaf nákvæmni niður í 1/1000 úr sekúndu.