Ríkisborgararéttur
Ríkisborgararéttur kallast það að hafa rétt til að búa í sérstöku landi. Borgurum eru gefnir réttir og skyldur, sem bæði ríkisstjórn landsins og borgarar verða að standa við. Ríkisborgararéttur er í raun samningur á milli einstaklings og ríkis. Hugtakið ríkisborgararéttur varð fyrst til í Grikklandi hinu forna þar sem einstaklingar voru borgarar í ýmsum borgríkunum. Á síðustu fimm hundruð árum og við framkömu þjóðríkisins hefur skilgreining ríkisborgararétts breyst smám saman í eitthvað sem líkist því að vera meðlimur sérstakrar þjóðar.
Ríkisborgararéttur má líka kallast það að vera borgari í alþjóðasamtökum. Alþjóðaríkisborgararéttur og þjóðríkisborgararéttur eru gefnir slíkum borgurum. Til dæmis gefur ESB einstaklingum aðildarríkjanna alþjóðaríkisborgarétt. Maður má hafa nokkra ríkisborgarétti frá ólíkum löndum, samkvæmt lögum téðu landanna.
Íslenskur ríkisborgararéttur
[breyta | breyta frumkóða]Innflytjendur
[breyta | breyta frumkóða]Frá 1. janúar 1997 var ekki lengur skylt að taka upp íslenskt nafn þegar erlendir ríkisborgarar sem sóttu um íslenskan borgararétt, og gátu því haldið nafni sínu óbreyttu.[1][2] Á árunum 1925-1996 höfðu verið lög á Íslandi um að allir verði að bera lögleg íslensk eiginnafn.[3]
Heimildir
[breyta | breyta frumkóða]- ↑ „Hvenær var hætt að skikka nýbúa til að taka upp íslensk nöfn ef þeir sóttu um ríkisborgararétt?“. Vísindavefurinn. Sótt 3 júní 2026.
- ↑ „Lög um mannanöfn: V.kafli, Nafnréttur manna af erlendum uppruna“. Alþingi. 17. maí 1996. Sótt 3. júní 2026.
- ↑ Hermann Pálsson (26. október 1991). „Um lögheiti“. Lesbók Morgunblaðsins. bls. 10.
- Fyrirmynd greinarinnar var „Citizenship“ á ensku útgáfu Wikipedia. Sótt febrúar 2010.
