Nigel Farage
Nigel Farage | |
|---|---|
 Farage árið 2024. | |
| Fæddur | 3. apríl 1964 |
| Þjóðerni | Breskur |
| Menntun | Dulwich College |
| Flokkur | Umbótaflokkurinn (2019–) Sjálfstæðisflokkurinn (1993–2018) |
| Maki | Gráinne Hayes (g. 1988; sk. 1997) Kirsten Mehr (g. 1999, skilin) |
| Börn | 4 |
| Vefsíða | nfarage |
Nigel Paul Farage (f. 3. apríl 1964) er breskur stjórnmálamaður sem hefur verið þingmaður Clacton-kjördæmis og leiðtogi Umbótaflokksins síðan 2024, en hann var áður leiðtogi flokksins á árunum 2019 til 2021. Hann var leiðtogi Breska sjálfstæðisflokksins (UKIP) árin 2006–2009 og 2010–2016. Farage sat á Evrópuþinginu fyrir Suðaustur-England frá 1999 þar til Bretland gekk úr Evrópusambandinu (ESB) árið 2020.
Farage, sem hefur verið áberandi Evrópuandstæðingur frá því snemma á tíunda áratugnum, var fyrst kjörinn á Evrópuþingið árið 1999. Árið 2004 varð hann forseti þinghópsins EFDD (Evrópa frelsis og beins lýðræðis). Farage var kjörinn leiðtogi UKIP árið 2006 og leiddi flokkinn í kosningum til Evrópuþingsins árið 2009, þar sem flokkurinn hlaut næstflest atkvæði í Bretlandi. Hann bauð sig fram án árangurs í Buckingham í þingkosningunum 2010 áður en hann sneri aftur sem leiðtogi UKIP sama ár. Í Evrópuþingskosningunum 2014 vann UKIP flest þingsæti í Bretlandi en sigur flokksins setti þrýsting á David Cameron forsætisráðherra um að boða til þjóðaratkvæðagreiðslu um aðild að ESB árið 2016.[1] Í þingkosningunum 2015 náði Farage ekki kjöri í South Thanet.
Eftir að útganga Bretlands úr ESB var samþykkt í þjóðaratkvæðagreiðslunni sagði Farage af sér sem leiðtogi UKIP. Árið 2018 var hann meðstofnandi Brexit-flokksins (sem var endurnefndur Umbótaflokkurinn (Reform UK) árið 2021). Flokkurinn sótti fylgi til þeirra sem voru ósáttir við tafir ríkisstjórnar Theresu May á framkvæmd útgöngunnar og hlaut flest atkvæði í Evrópuþingskosningunum 2019, þar sem hann varð stærsti einstaki flokkurinn á þinginu. May tilkynnti afsögn sína nokkrum dögum síðar og við tók Boris Johnson, en stjórn hans lauk útgöngunni formlega árið 2020 en Farage var gagnrýninn á framkvæmd hennar og krafðist aðkomu Umbótaflokksins að útgönguferlinu í ljósi mikils stuðnings við flokkinn.[2]
Í þingkosningunum 2024 varð Farage aftur leiðtogi Umbótaflokksins og sigraði í Clacton í þriðju tilraun sinni til að ná kjöri á breska þingið. Síðan þá hefur hann verið mjög áberandi í fjölmiðlum samhliða auknu fylgi Umbótaflokksins, en flokkurinn mældist með mest fylgi allra flokka á landsvísu í skoðanakönnunum stærstan hluta ársins 2025 og myndi fá hreinan meirihluta í breska þinginu ef niðurstöður kosninga verða með sama hætti.[3][4]
Tilvísanir
[breyta | breyta frumkóða]- ↑ Carsten, Volkery (27 maí 2014). „Lurching Right: UKIP Win Creates Pressure for Cameron and Europe“. Spiegel International. Hamborg. Afrit af uppruna á 28 maí 2014.
- ↑ Róbert Jóhannsson (27. maí 2019). „Farage krefst sætis við samningaborðið“. Ríkisútvarpið.
- ↑ Savage, Michael; Clarke, Seán; Kirk, Ashley (2 október 2025). „Could Nigel Farage really win the next election? Here's what the polls say“. The Guardian (bresk enska). ISSN 0261-3077. Sótt 20 október 2025.
- ↑ „Umbótaflokkurinn orðinn sá stærsti í Bretlandi“. mbl.is. 12. desember 2025.