Fara í innihald

Kentíupálmi

Úr Wikipediu, frjálsa alfræðiritinu
Kentíupálmi
Howea fosteriana í grasagarði í Malaga á Spáni.

Howea forsteriana eða Kentíupálmi er pálmategund (ættin Arecaceae) sem vex villt í Lord Howe Island og Norfolk eyju sem eru milli Ástralíu og Nýja-Sjálands. Kentíupálmi er hægvaxta og nær allt að 10 metra hæð og 6 metra breidd í heimkynnum sínum. Fræin þurfa sex ár til að þroskast.[1]

Kentíupálmi er ræktaður á Lord Howe eyju með því að safna villtum fræjum og láta þau spíra. Fræin eru flutt út og vaxa sem skrauttré í görðum á suðlægum slóðum eða sem pottaplöntur á heimilum. Verslun með fræ og græðlingar kentíupálma lýtur ströngu eftirliti.

Há tré H. forsteriana í skógi við strönd á Lord Howe Island.

Howea forsteriana varð mjög vinsæl innijurt í Evrópu og Bandaríkjunum á Viktoríutímabilinu en á þeim tíma var lagt kapp á að safna framandi pálmum í Englandi og annars staðar.[2] Kentiapálmi varð aðalpálminn þegar fræflutningur frá Lord Howe-eyju hófst upp úr 1870.[3] Það stafar að hluta vegna þess að kentíupálmi þreifst ágætlega innanhúss við litla birtu, lítinn loftraka, laka loftræstingu og svalt hitastig á stöðum þar sem aðra pálmategundir þrifust ekki.[4]

Árið 1885 hafði kentíupálmi náð yfirburðavinsældum sem pálmategund í Bretlandi vegna fegurðar og hversu þolinn hann reyndist.[5] Viktoría drottning var hrifin af kentíupálma og ræktaði slík tré á öllum heimilum sínum og skildi eftir fyrirmæli um að kentíupálamar ætti að vera í kringum líkkistu sína á meðan hún stæði uppi.[6] Kentíupálmar voru stöðutákn því þeir voru nokkuð dýrir og vinsælir af kóngafólki.

Pálmainnigarðar urði vinsælir á hótelum eins og The Ritz Hotel í London eða Plaza hóteli í New York og í þessum görðum voru kentíapálmar vinsælir vegna þess hversu há trén eru fullvaxin og vegna svipmikils vaxtalags með drjúpandi blöðum. Kentíupálmar eru ennþá vinsælir á stöðum eins í hótelanddyrum, spilavítum og verslunarmiðstöðvum.[7]

Á Játvarðstímabilinu var um 4 milljónum fræja safnað árlega á Lord Howe eyju til að fullnægja markaði fyrir kentíapálma. Árið 1912 var stofnuð konungleg dómnefnd í Ástralíu til að rannsaka ræktun og markaðssetningu pálmanna á eyjunni. Í upphafi 21. aldarinnar var heimsframleiðsla á kentíapálmum á milli 30 og 40 milljónir.[8]

Stór stofn af H. forsteriana.

Kentíupálmi er glæsileg planta og er vinsæl til að hafa inn í húsum eða í yfirbyggðum skálum og tréð þarf litla birtu. Ef pálminn vex utanhúss kýs hann hitabeltisloftslag en getur einnig vaxið í kaldara loftslagi og getur þolað hitastig allt niður í -5 °C, en þó aðeins í nokkrar klukkustundir. Venjulegt hitastig ætti ekki að fara undir 10 °C. Kentíupálmi vex auðveldlega úti á svæðum eins og í suðurhluta Ástralíu og norðurhluta Nýja-Sjálands, og er nokkuð algengt tré í einkagörðum og sem götutré.  

Á norðurhveli jarðar er hægt að rækta kentíupálma utanhúss í norður og suðvesturhluta Englands og hann vex vel í suðurhluta Spánar og suðurhluta Bandaríkjanna og blómstrar þar. Strendur suðausturhluta Azoreyja og Madeira hafa loftslag svipað og upprunalegt búsvæði pálmans. Pálminn vex hægt þar en nær að lokum 6 til 18 metra hæð.

Tilvísanir

[breyta | breyta frumkóða]
  1. Graf, Alfred Byrd (1973). Exotica 3. East Rutherford, N.J.: The Roehrs Co. bls. 1631 & 1781.
  2. Tom McClendon (1. desember 2000). „Palms in the Parlor“. Brooklyn Botanic Garden. Sótt 27. desember 2017.
  3. Michael Richardson & International Herald Tribune (18 nóvember 1999). „Lord Howe Island, Palm Supplier to the World“. The New York Times. Sótt 30 janúar 2018.
  4. Ian Hutton (22 ágúst 2002). „The History of Howeia“. The European Palm Society. bls. 4.
  5. Michael Richardson & International Herald Tribune (18 nóvember 1999). „Lord Howe Island, Palm Supplier to the World Tribune“. The New York Times. Sótt 30 janúar 2018.
  6. Steve Chawkins (26 október 2011). „Market for exotic palms goes to pot“. Los Angeles Times. Sótt 20 maí 2017.
  7. Mark Rowe (15 október 2005). „Little Treasure“. The Daily Telegraph. London. Sótt 14 febrúar 2018.
  8. Ellison, Don (2001). Cultivated Palms of the World. University of New South Wales Press. bls. 4. ISBN 978-0-86840-611-4.