Dr. No (kvikmynd)
Dr. No er njósnamynd og fyrsta myndin í James Bond-röðinni sem framleidd var af Harry Salzman og Albert R. Broccoli hjá breska framleiðslufyrirtækinu Eon Productions. Hún kom út árið 1962 og var fyrsta myndin þar sem Sean Connery lék aðalpersónuna James Bond, en meðal annarra leikara eru Ursula Andress, Bernard Lee, John Kitzmiller og Joseph Wiseman. Dr. No var ein vinsælasta James Bond mynd allra tíma. Leikstjóri myndarinnar var Terence Young, en hann leikstýrði tveimur öðrum Bondmyndum: Með ástarkveðju frá Rússlandi 1963 og Þrumufleygur 1965. Handritið var skrifað af Richard Maibaum, Johanna Harwood og Berkely Mather og byggði á samnefndri skáldsögu eftir Ian Fleming frá 1958. Í myndinni ferðast Bond til Jamaíku til að rannsaka hvarf bresks leyniþjónustufulltrúa. Slóðin leiðir hann í höfuðstöðvar hins dularfulla dr. No sem ætlar sér að trufla geimskot frá Canaveral-höfða með útvarpsbylgjum.
Þetta var fyrsta myndin sem Eon Productions gerðu eftir bókum Flemings, en Dr. No er sjötta bókin í bókaflokknum (Casino Royale er sú fyrsta). Myndin vísar þannig í nokkrar af fyrri bókunum, og líka seinni bækur í bókaröðinni, eins og glæpasamtökin SPECTRE sem eru ekki kynnt til sögunnar fyrr en í Thunderball 1961. Myndin var gerð fyrir lítið fé og frumsýnd á vegum United Artists 5. október 1962. Hún gekk vel í kvikmyndahúsum,[1] þótt gagnrýnendur gæfu henni misjafna dóma. Í seinni tíð hefur hún verið talin ein af bestu Bondmyndunum. Hljómplata með hljóðrás myndarinnar og myndasaga með söguþræðinum voru gefnar út í tengslum við kynningu myndarinnar. Á Íslandi var saga Flemings þýdd og birt sem framhaldssaga í Vikunni 1964 með myndskreytingum úr myndasögunni. Það ár var myndin frumsýnd sem jólamynd Tónabíós 24. desember.[2]
Mörg einkenni seinni Bondmynda komu fyrst fram í Dr. No. Upphaf titilsenunnar þar sem Bond birtist í gegnum byssuhlaup, snýr sér og skýtur myndavélina, var gert af Maurice Binder. Þemalag Bondmyndanna eftir Monty Norman var fyrst kynnt í þessari mynd. Útlitshönnuður myndarinnar var Ken Adam bar ábyrgð á heildarútliti sem fylgt var í seinni myndum.[3]
Tilvísanir
[breyta | breyta frumkóða]- ↑ Lindner, Christoph (2009). The James Bond phenomenon: a critical reader. Manchester University Press. ISBN 978-0-7190-6541-5.
- ↑ „Jólamyndir kvikmyndahúsanna“. Vísir. 23.12.1964. bls. 7.
- ↑ „Inside Dr. No Documentary“. Dr. No (Ultimate Edition, 2006) (DVD). MGM Home Entertainment. 1999.
