Fara í innihald

Andkristur (bók)

Úr Wikipediu, frjálsa alfræðiritinu

Andkristur (Der Antichrist á frummálinu) er bók eftir þýska heimspekinginn Friedrich Nietzsche. Bókin kom fyrst út árið 1895 á þýsku þrátt fyrir að vera skrifuð 7 árum áður, 1888.

Innihald bókarinnar

[breyta | breyta frumkóða]

Bókin er ádeila á kristni og trú í heild sinni. Nietzsche segir í formála bókarinnar að bókin tilheyri fæstum til lesturs, og að hugsanlega hafi enginn verið fæddur enn sem geti skilið bókina á þeim tíma sem hún er skrifuð.

"Það kunna að vera þeir sem skilja Zaraþústra minn: Hvernig gæti ég ruglað sjálfum mér saman við þá sem nú til dags ná eyrum manna? Aðeins dagurinn eftir morgundaginn tilheyrir mér. Sumir fæðast að sér látnum. Skilyrði þess að mega skilja, og þá óhjákvæmilega, þekki ég fullvel. Til að þola alvarleika minn og ástríðu verður maður að búa sjálfur yfir slíkum heiðarleika í andans málum að jaðri við hörku"

í verkum Nietzsches er mikið fjallað um viljann til valds, dyggð, dugnað og veikleika, það er engin undantekning varðandi þetta í þessari bók, heldur byrjað Nietzsche á því að leggja um innihald bókarinnar með því að segja frá því að vald sé í grunninn það sem maðurinn sækist í og allur annar vilji sé mótsögn við mannlegt eðli. Hann tengir þetta við Kristni sem auðvitað gengur mikið út á að ekki sækjast sérstaklega í vald heldur jafnrétti.

"Hvað er slæmt? Allt sem sprettur af veikleika. Hvað er hamingja? Sú tilfinning að valdið aukist, að mótstaða sé yfirstigin. Ekki ánægja, heldur meira vald; umfram allt ekki friður, heldur stríð; ekki dyggð, heldur dugnaður. Hinir Veiku og misheppnuðu eiga að farast: fyrsta regla mannkærleika okkar. Og þeir ættu að fá til þess aðstoð. Hvað er skaðlegra en nokkur löstur? Virk meðaumkun með öllum misheppnuðum og aumum - Kristindómurinn."