Almenna afstæðiskenningin

Tölvugerð mynd sem sýnir þyngdarlinsu umhverfis svarthol þar sem stjörnuhimininn handan þess virðist sveigjast og snúast vegna þess að þyngdarsvið svartholsins sveigir tímarúmið.

Almenna afstæðiskenningin, líka þekkt sem afstæðiskenning Einsteins, er annar meginþáttur afstæðiskenningarinnar, sem Albert Einstein setti fram árið 1916. Hinn meginþátturinn er takmarkaða afstæðiskenningin sem hann setti fram í grein árið 1905. Almenna afstæðiskenningin fjallar einkum um þyngdaraflið, og lýsir hreyfingu hluta með öðrum hætti en tíðkast í sígildri eðlisfræði. Með almennu afstæðiskenningunni lagði Einstein almennt út frá takmörkuðu afstæðiskenningunni til að bæta þyngdarlögmálið sem Isaac Newton hafði lýst í ritinu Philosophiæ Naturalis Principia Mathematica árið 1687. Almenna afstæðiskenningin setur fram sameinaða kenningu um þyngdarafl sem rúmfræðilegan eiginleika tíma og rúms, eða fjórvítt tímarúm. Sveigja tímarúms er þannig tengd við orku, skriðþunga og spennu nálægra hluta, þar á meðal efnis og geislunar. Þessum tengslum er lýst með sviðsjöfnum Einsteins, sem eru annars stigs hlutafleiðujöfnur.

Tilvísanir

  Þessi eðlisfræðigrein er stubbur. Þú getur hjálpað til með því að bæta við greinina.