Þrumufleygur (kvikmynd frá 1965)
Þrumufleygur (enska: Thunderball) er bresk njósnamynd frá 1965 og fjórða myndin um James Bond sem Eon Productions framleiddu. Myndin byggist á samnefndri skáldsögu eftir Ian Fleming frá 1961, en hann byggði hana á handriti sem Jack Whittingham hafði skrifað út frá sögu eftir Kevin McClory, Whittingham og Fleming. Þetta var þriðja og síðasta Bondmyndin sem Terence Young leikstýrði, eftir handriti Richard Maibaum og John Hopkins.
Söguþráður myndarinnar gengur út á rán glæpasamtakanna SPECTRE á orrustuþotu sem er búin tveimur kjarnorkusprengjum. Útsendari SPECTRE (Paul Stassino) gengur í gegnum lýtaaðgerðir til að líkjast frönskum orrustuflugmanni, sem er myrtur, svo útsendarinn geti tekið sæti hans. Flugvélinni er lent í sjó nálægt Bahamaeyjum þar sem liðsmenn SPECTRE, undir forystu Emilio Largo (Adolfo Celi) myrða flugmanninn og ræna sprengjunum. Samtökin reyna síðan að kúga 100 milljón dali út úr ríkjum heims í skiptum fyrir sprengjurnar. James Bond (Sean Connery) biður um flutning til Nassá þar sem hann grunar að slóðin liggi þangað. Þar hittir hann Largo, aðstoðarkonu hans, Fiona Volpe (Luciana Paluzzi), og skjólstæðing hans, Domino Derval (Claudine Auger), systur myrta flugmannsins sem veit ekki af dauða hans. Bond og Largo takast á og í einu af lokaatriðum myndarinnar brjótast út átök milli kafara frá Bandaríkjaflota og SPECTRE-liða þar sem þeir berjast með skutulbyssum. Largo reynir að flýja á lystisnekkju sinni, en Bond yfirbugar hann og stekkur frá borði með Domino, rétt áður en snekkjan rekst á sker á mikilli ferð og springur. Framleiðsla myndarinnar var flókin og skiptist í fjórar deildir þar sem ein sá aðeins um neðansjávaratriðin.[1] Þetta var fyrsta Bondmyndin sem var tekin með Panavision breiðtjaldslinsum, og sú fyrsta sem var yfir 2 tímar að lengd.
Upphaflega höfðu framleiðendurnir, Albert R. Broccoli og Harry Saltzman, ætlað að gera þessa mynd fyrst, en árið 1961 var Fleming kærður af fyrrum samstarfsmönnum sínum, Whittingham og McClory, eftir útkomu skáldsögunnar, sem þeir sögðu að hefði byggt á hugmynd sem þeir hefðu þróað saman. Málið var leyst með dómsátt, og Broccoli og Salzman gáfu McClory eftir réttinn á sumum persónum og söguþræði,[2] og skráðu hann framleiðanda myndarinnar. Þeir voru hins vegar skráðir sem framkvæmdastjórar.[3] Árið 1983 gerðu Warner Bros sína útgáfu af þessari mynd undir heitinu, Segðu aldrei aftur aldrei, þar sem McClory var skráður framkvæmdastjóri.
Myndin sló í gegn í kvikmyndahúsum og náði 141,2 milljón dala tekjum á heimsvísu. Það var ekki aðeins meira en fyrri Bondmyndir höfðu haft í tekjur, heldur líka meira en næstu fimm myndir í röðinni.[4] Myndin er enn ein af tekjuhæstu Bondmyndunum í Norður-Ameríku uppreiknað miðað við núvirði.[5] Árið 1966 fékk John Stears óskarsverðlaun fyrir tæknibrellur, og útlitshönnuður myndarinnar, Ken Adam, var tilnefndur til BAFTA-verðlauna. Myndin hlaut almennt góða dóma, en sumir hafa gagnrýnt eftir á hvað neðansjávaratriðin voru einhæf.[6] Upphafslag myndarinnar var flutt af velska söngvaranum Tom Jones. Á Íslandi kom skáldsaga Flemings út hjá bókaforlaginu Hildi árið 1965 og myndin var frumsýnd í Tónabíói 2. febrúar 1970.[7]
Tilvísanir
[breyta | breyta frumkóða]- ↑ The Making of Thunderball: Thunderball Ultimate Edition, Region 2, Disc 2 (DVD). MGM/UA Home Entertainment. 1995.
- ↑ „McClory, Sony and Bond: A History Lesson“. Universal Exports.net. Afrit af uppruna á 13. desember 2007. Sótt 23. desember 2007.
- ↑ Culhane, John (9 júlí 1989). „'Broccoli . . . Cubby Broccoli' : How a Long Island vegetable farmer became the man who produced all of the real James Bond movies“. Los Angeles Times. Afrit af uppruna á 11 júní 2015. Sótt 9 júní 2015.
- ↑ „Box Office History for James Bond Movies“. The Numbers. Nash Information Service. Afrit af uppruna á 16. mars 2012. Sótt 18. mars 2012.
- ↑ „James Bond Movies at the Box Office“. Box Office Mojo. Afrit af uppruna á 25 apríl 2013. Sótt 6 júní 2017.
- ↑ Danny Peary (1986). Guide for the Film Fanatic. Simon & Schuster. bls. 435.
- ↑ „Kvikmyndahúsin“. Alþýðublaðið. 2. febrúar 1970. bls. 10.
