Þorsteinn Magnússon
Þorsteinn Magnússon | |
|---|---|
| Fæðing | 2. febrúar 1714 |
| Andlát | 20. júní 1785 |
| Störf | Sýslumaður, lögfræðingur |
| Þekkt fyrir | Fyrsti Íslendingurinn sem lauk formlegu lögfræðiprófi |
Þorsteinn Magnússon (2. febrúar 1714 – 20. júní 1785) var íslenskur sýslumaður í Rangárvallasýslu og er þekktur fyrir að hafa verið fyrsti Íslendingurinn sem lauk formlegu lögfræðiprófi.[1]
Uppruni og fjölskylda
[breyta | breyta frumkóða]Þorsteinn var sonur Magnúsar lögsagnara á Espihóli og Sigríðar, dóttur Jóns Vigfússonar biskups á Hólum. Hann kvæntist Valgerði, dóttur Bjarna Péturssonar ríka á Skarði, árið 1743. Með hjónabandinu tengdist hann áhrifamiklum ættum innan íslenskrar embættis- og höfðingjastéttar 18. aldar.[1]
Menntun
[breyta | breyta frumkóða]Þorsteinn lauk námi við Hólaskóla árið 1733 og var skráður stúdent við Kaupmannahafnarháskóla 31. júlí 1736. Hann lauk lögfræðiprófi 10. maí 1738 með einkunninni Laudabilis in jure Romano og er í heimildum sagður hafa verið sá fyrsti Íslendingur sem tók slíkt próf með góðum árangri.[1]
Starfsferill
[breyta | breyta frumkóða]Þorsteinn starfaði um hríð í þjónustu amtmannsins Lafrenz áður en honum var veitt Rangárþing 25. febrúar 1743. Hann setti fyrst bú á Skammbeinsstöðum en síðar á eignarjörð sinni Móeiðarhvoli, þar sem hann sat til æviloka.
Á síðari hluta starfsferils síns tók hann til aðstoðar dótturson sinn Jón, sem hlaut konungsbréf árið 1768 með von um sýsluna eftir Þorstein. Þeir bjuggu báðir á Móeiðarhvoli þar til Þorsteinn lést árið 1785.[1]
Mat samtímamanna
[breyta | breyta frumkóða]Í samtímaheimildum er Þorsteini lýst sem valdamiklum og áhrifamiklum embættismanni. Hann er sagður hafa verið lagamaður mikill og talinn einn hinn mesti sýslumaður á sinni tíð, þó jafnframt strangur í framgöngu og fastur í stjórn.[1]
Andlát
[breyta | breyta frumkóða]Þorsteinn lést á Móeiðarhvoli 20. júní 1785. Kona hans, Valgerður, lést síðar sama ár.[1]