Íslenskur landbúnaður

Úr Wikipediu, frjálsa alfræðiritinu
Jump to navigation Jump to search
Grasbalar á engi á Íslandi.

Íslenskur landbúnaður er sú grein atvinnulífsins sem snýst um að yrkja landið og rækta dýr og/eða jurtir til manneldis eða annarra nytja. Bændasamtök Íslands halda saman ólíkum greinum samtakanna og öllum búnaðarsamtökum í landinu. Íslenskur landbúnaður er ósamkeppnishæfur í alþjóðlegu tilliti og hefur um árabil verið niðurgreiddur af íslenskum skattgreiðendum.[1][2]

Landbúnaður hefur verið stór hluti af lifibrauði Íslendinga allt frá landnámi og byggðist landið að mestu leyti upp þar sem góð ræktunar- og búskaparskilyrði voru til staðar. Suðurlandsundirlendið, Borgarfjarðarhérað, Fljótsdalshérað, Eyjafjörður, Skagafjörður og Húnavatnssýslur hafa því lengst af verið þéttbýlustu svæði landsins, eða allt þar til fólksflutningarnir til höfuðborgarinnar breyttu því.

Búgreinasamtök í Bændasamtökum Íslands[3][breyta | breyta frumkóða]

  • Landssamband kúabænda
  • Landssamtök sauðfjárbænda
  • Félag hrossabænda
  • Svínaræktarfélag Íslands
  • Félag kjúklingabænda
  • Félag eggjaframleiðanda
  • Samband íslenskra loðdýrabænda
  • Samband garðyrkjubænda
  • Æðarræktarfélag Íslands
  • Landssamband kartöflubænda
  • Félag ferðaþjónustubænda
  • Landssamtök skógareigenda
  • Landssamtök vistforeldra í sveitum
  • Önnur félög:
    • Búkolla - Félag áhugamanna um íslensku kúna.
    • Félag gulrófnabænda
    • Forystufjárræktarfélag Íslands
    • Geitfjárræktarfélag Íslands
    • Landssamband kanínubænda
    • Landssamband fóðurbænda
    • Landssamtök raforkubænda
    • Landssamband kornbænda
    • Samtök eigenda sjávarjarða
    • Samtök selabænda
    • Smalahundaræktarfélag Íslands
    • VOR-verndun og ræktun - félag framleiðenda í lífrænum búskap
    • Kvenfélagasamband Íslands

Heimildir[breyta | breyta frumkóða]

Tengill[breyta | breyta frumkóða]