Fara í innihald

Íslenskar fornsögur

Úr Wikipediu, frjálsa alfræðiritinu
Myndskreyting við Ragnars sögu loðbrókar sem er ein af fornaldarsögunum.

Íslenskar fornsögur eða íslenskar miðaldasögur er heiti sem er stundum notað yfir þann hluta íslenskra miðaldabókmennta sem eru prósaverk. Hugtakið á því ekki við um kvæði og rímur, þótt þau tengist sögunum með margvíslegum hætti.[1] Þessi verk voru skrifuð á íslensku á Íslandi á miðöldum, þegar prósaverk í öðrum Evrópulöndum voru almennt samin á latínu.[2] Sögusvið margra þeirra nær langt út fyrir Ísland.

Algengt er að skipta íslenskum fornsögum í eftirfarandi flokka: biskupasögur, dýrlingasögur, fornaldarsögur, íslendingasögur, íslendingaþættir, konungasögur, samtímasögur og riddarasögur. Þær eiga það sammerkt að orðið „saga“ (sem merkir frásögn) kemur fyrir í heiti margra þeirra; sbr. Njáls saga, Þorláks saga helga, Íslendinga saga og Klári saga.

Tilvísanir

[breyta | breyta frumkóða]
  1. Aðalheiður Guðmundsdóttir (9.1.2019). „Hvað eru fornaldarsögur?“. Vísindavefurinn.
  2. Árni Björnsson (1998). „Af hverju voru íslenskar fornsögur skrifaðar á móðurmáli?“. Tímarit Máls og menningar. 59 (1): 73–80.
  Þessi grein er stubbur. Þú getur hjálpað til með því að bæta við greinina.