Íslenskar fornsögur

Íslenskar fornsögur eða íslenskar miðaldasögur er heiti sem er stundum notað yfir þann hluta íslenskra miðaldabókmennta sem eru prósaverk. Hugtakið á því ekki við um kvæði og rímur, þótt þau tengist sögunum með margvíslegum hætti.[1] Þessi verk voru skrifuð á íslensku á Íslandi á miðöldum, þegar prósaverk í öðrum Evrópulöndum voru almennt samin á latínu.[2] Sögusvið margra þeirra nær langt út fyrir Ísland.
Algengt er að skipta íslenskum fornsögum í eftirfarandi flokka: biskupasögur, dýrlingasögur, fornaldarsögur, íslendingasögur, íslendingaþættir, konungasögur, samtímasögur og riddarasögur. Þær eiga það sammerkt að orðið „saga“ (sem merkir frásögn) kemur fyrir í heiti margra þeirra; sbr. Njáls saga, Þorláks saga helga, Íslendinga saga og Klári saga.
Tilvísanir
[breyta | breyta frumkóða]- ↑ Aðalheiður Guðmundsdóttir (9.1.2019). „Hvað eru fornaldarsögur?“. Vísindavefurinn.
- ↑ Árni Björnsson (1998). „Af hverju voru íslenskar fornsögur skrifaðar á móðurmáli?“. Tímarit Máls og menningar. 59 (1): 73–80.