Veik beyging
Úr Wikipediu, frjálsa alfræðiritinu
Veik beyging (skammstafað sem v.b.) er hugtak í málfræði.
Efnisyfirlit |
[breyta] Veik beyging í íslensku
[breyta] Veik beyging sagna
Sagnorð hafa ýmist veika eða sterka beygingu. Veikar sagnir (skammstafað sem v.s.) hafa tannhljóðsviðskeyti sem endingu (-aði, -ði, -di eða -ti) í þátíð eintölu 1. persónu (t.d. ég elskaði, ég sagði, ég faldi, ég atti). Flest sagnorð í íslensku hafa veika beygingu.
- Dæmi: Dagurinn byrjaði vel.
- Dæmi: Ég keyrði (veik sögn) börnin í skólann.
- Dæmi: Ég lamdi (veik sögn) hann óvart þegar hann gekk inn.
- Dæmi: Hann veit hvort ég sótti (veik sögn) bókina.
Sterkar sagnir eru hins vegar endingarlausar í þátíð 1. persónu eintölu.
- Dæmi: Ég svaf (sterk beyging) frameftir.
- Dæmi: Ég leit (sterk beyging) upp í tréið.
[breyta] Veik beyging lýsingarorða
Lýsingarorð sem er veikbeygt endar á sérhljóða í öllum föllum, bæði í eintölu og fleirtölu og standa oftast með nafnorði með ákveðnum greini. Hins vegar hafa lýsingarorð sem standa með nafnorðum án greinis oftast sterka beygingu.
- Dæmi: Skemmtilega konan. (veik beyging)
- Dæmi: Skemmtileg kona. (sterk beyging)
- Dæmi: Fagri skógurinn. (veik beyging)
- Dæmi: Fagur skógur. (sterk beyging)
- Dæmi: Ég þekki fallega manninn. (veik beyging)
- Dæmi: Ég þekki fallegan mann. (sterk beyging)
[breyta] Tengt efni
- Listi yfir íslensk nafnorð með veikri beygingu (ekki tæmandi)
- Listi yfir íslensk sagnorð með veikri beygingu (ekki tæmandi)
