Höfuðsetning tölfræðinnar
Úr Wikipediu, frjálsa alfræðiritinu
Höfuðsetning tölfræðinnar[1] eða meginmarkgildissetning tölfræðinnar[1] (stundum kölluð höfuðsetning líkindafræðinnar eða einfaldlega höfuðsetningin) er setning í stærðfræði sem segir að dreifing meðaltala slembiúrtaka úr þýði nálgast normaldreifingu því betur sem fleiri úrtök eru tekin (þ.e. þá verður úrtak meðaltalanna stærra).
-
Form sem við köllum normaldreifingu.
Setning [breyta]
Ef að
eru óháðar slembibreytur sem fylgja sömu dreifingu, og fyrir hvert þeirra gildir að
og
, þá gildir:
þegar að n er stórt, þar sem að
er stöðluð normaldreifing með meðaltal 0 og staðalfrávik 1.
þegar að n er stórt, þar sem að
er stöðluð