Eem

Úr Wikipediu, frjálsa alfræðiritinu
Stökkva á: flakk, leita

Eem (þekkt sem Sangamon í Norður-Ameríku, Ipswichian í Bretlandi og Riss-Wurm í Ölpunum) er næstsíðasta hlýskeið síðustu ísaldar. Það hófst fyrir 131.000 árum. Loftslag á Eem er talið hafa verið jafn stöðugt og á Hólósen, en þó hafa verið hlýrra. Hlýjast var á Eem fyrir 125.000 árum þegar skógar náðu allt norður að Norður-Höfða (nú freðmýri) í norður Noregi. Harðviður eins og hesliviður og eik uxu allt norður að Oulu í Finnlandi. Sjávarstaða á Eem var hærri en nú, sem bendir hugsanlega til þess að afjöklun hafi verið talsvert meiri en í dag. Skandinavía var eyja vegna vatnafars á stórum svæðum norður Evrópu og vestur Síberíu.

Á hámarki Eem hlýskeiðsins, var almennt hlýrra en nú er, þótt að kaldara hafi verið á vissum svæðum. Tré uxu allt norður að Baffin í stað Kuujjuaq og skilin á milli sléttna og skóga lágu vestar í norður Ameríku, eða nálægt Lubbock í Texas í stað Dallas í Texas þar sem þau liggja í dag. Á Eem urðu síðan snögg umskipti yfir í kaldari og þurrari skilyrði en eru nú og fyrir 114.000 árum lauk Eem hlýskeiðinu og jökulskeið hófst á ný.