Björgvin Gíslason
| Björgvin Gíslason | |
 |
|
| Björgvin Gíslason var valinn gítarleikari ársins 1976 | |
| Bakgrunnur | |
| Fædd(ur) | 1951 |
| Hljóðfæri | Gítar |
| Titill | Gítarleikari |
Björgvin Gíslason (f. 4. september 1951) í Reykjavík er íslenskur tónlistarmaður.
Efnisyfirlit |
[breyta] Æviágrip
Björgvin er sjálflærður að mestu og spilar á allskonar hjóðfæri þó aðallega gítar. Á unglingsárum var hann í hljómsveitum eins og Flamingo, Falcon, Zoo og Opus 4.
[breyta] Tónlistarferill
Árið 1967 gekk hann til liðs við hljómsveitina Pops með þeim Pétri Kristjánssyni, Birgi Hrafnssyni og Ólafi Sigurðssyni. Pops varð þokkalega vinsæl og komu út á einni lítilli plötu sem undirleikarar hjá Flosa Ólafssyni.
[breyta] Náttúra
Það var svo árið 1969 sem hljómsveitin Náttúra var stofnuð af þeim; Sigurði Árnasyni bassaleikara, Jónasi R. Jónssyni söngvara og þverflautuleikara, Rafni Haraldssyni trommuleikara og Björgvini Gíslasyni sóló gítarleikara. Hljómsveitin varð strax óhemju vinsæl á skemmtistöðum enda með réttu blönduna af rokki og róli sem féll vel í æskuna. Þessi útgáfa af hljómsveitinni lifði á annað ár en þá urðu breytingar sem enduðu í alls fjórum útgáfum af Náttúru og 1972 kom stóra platan „Magic Key“ út. Kjölfestan í þessum fjórum útgáfum af Náttúru, voru alla tíð þeir Björgvin og Sigurður bassaleikari en þau sem komu og fóru þessi fjögur ár voru; Sigurður Rúnar Jónsson hljómborðs og fiðluleikari, Pétur Kristjánsson söngvari, Áskell Másson slagverksleikari, Jóhann G. Jóhannsson söngvari og gítarleikari, Shady Owens söngkona, Ólafur Garðarsson trommuleikari, og Karl Sighvatsson hljómborðsleikari.
Hljómplötugagnrýnandi Morgunblaðsins, Haukur Ingibergsson skrifaði svo um plötuna „Magic Key“ í desember 1972.
 |
Þá er loksins komin út plata með hljómsveitinni Náttúru, og má segja, að það sé ekki vonum fyrr, þar sem hljómplata með hljómsveitinni hefur verið til umræðu af og til í a.m.k. tvö ár, en ekki hefur orðið af framkvæmdum fyrr en nú.
Hljómsveitin Náttúna á að baki all sérstæðan feril. Tvisvar hafa orðið verulegar mannabreytingar, hljómsveitin hefur alltaf haldið áfram að starfa með þá Sigurð Árnason og Björgvin Gíslason sem máttarstoðir. Stefnan hefur alla tíð verið að leika vandaða tónlist, og hefur Náttúra verið ein okkar þyngsta hljómsveit, en jafnframt ein sú vandaðasta, enda komið fram sem undirleíkarar í ljóðaþætti í sjónvarpinu, auk þesss sem hljómsveitin sá um tónlsitina í Hárinu og nú í Jesus Christ Superstar, sem sýna á í Iðnó. Á þessari plötu er dæmigerð Náttúrutónlist. Lögin, 9 talsins eru flest nokkuð þung, þó að fyrir komi létt stef eins og í titillaginu, The Magic Key og Could it be found og Gethsemane Garden. Björgvin Gíslason gítarleikari á flest lögin eða fimm. Þau eru hvert öðru betra, en þó ólík, sem sannar, að Björgvin er þróaður tónlistarmaður. Þarna er hið tiltölulega létta Could it be found, hin villtu Out of the darkness og Tiger ásamt hinu fallega lagi Butterfly, sem ekki er sungið. Bezta lag Björgvins er þó e.t.v. Since I found you. Karl Sighvatsson á þrjú lög, rokkarana Gethsemane Garden og The Magic Key og svo lag, sem minnir mig alltaf á stefið úr kvikmyndinni Sveitin milli sanda (þó að það sé raunar ekki líkt), en það heitir A little hymn for love and peace. Sigurður Árnason á eitt lag, Confusion. Textarnir eru eftir ýmsa, en aðalinnihaldið er einmanaleiki mannsins og leit hans að sönnum lífsverðmætum. Undantekning er þó texti um hundinn Tiger, sem er eftir Shady Owens. Annars eru viðamestu textarnir við Magic Key og Could it be found, sem báðir eru eftir Albert Aðalsteinsson svo og texti Jóhanns G. Jóhannsonar, Since I found you. Hið eftirtektarverðasta við plötuna er þó hvorki lögin né textarnir heldur hitt, hve flutningurinn er frábær. Fer þar saman góður hljóðfæraleikur, hugmyndaríkar útsetningar og þróuð tilfinning fvrir sándi. Á þetta við um alla meðlimi hljómsveitarinnar, en einkum þó Karl Sighvatsson, sem er orgelleikari á heimsmælikvarða (e.t.v. eini íslenzki pophljóðfæraleikarinn, sem tilheyrir þeim toppklassa, þótt ýmsir séu þeir góðir). Man ég ekki eftir íslenzkri popplötu, sem er betur spiluð en þessi hljómplata Náttúru, en hins vegar er söngurinn ekki margbrotinn, en góður það sem hann nær. Shady virðist svipuð og með Trúbrot, en einnig syngur Karl nokkur lög og gerir það af tilfinningu. Furðar mig þó á því, að Sigurður skuli ekki syngja meira en hann gerir miðað við það, að hann var aðalsöngvari í Sálinni sáluðu (Sálin var hljómsveit sem starfaði fyrir 3—4 árum). Hljóðritun og pressun er góð. Á plötuhulstri getur að líta Lykil í rófu (The Magic Key) og er það uppsetning Egils Eðvarðssonar, en einnig er bakhliðin smekkleg, miðað við að það er auglýsing. |
 |
[breyta] Pelican
Vorið 1973 byrjaði nýtt rokkband Péturs Kristjánssonar, Pelican með (auk Péturs); Ásgeiri Óskarssyni, Ómari Óskarssyni, Jóni Ólafssyni og Björgvini. Hljómsveitin varð fljótt eitt heitasta band landsins og Pétur poppari tryllti ungdóminn. Til að fylgja eftir frægðinni var farið í spilamennsku til Ameríku og platan „Uppteknir“ tekin upp. Platan sú jók enn vinsældir heima fyrir svo aftur var haldið í víking og önnur stór plata „Lítil fluga“ var hraðsoðin í U.S.A. Flug hennar varð endasleppt og hljómsveitin leið undir lok.
Í lok ágúst 1974 hélt hljómsveitin Pelican eftirminnilega tónleika í Austurbæjarbíó. Blaðamaður Tímans, Gunnar Salvarsson skrifaði þetta um tónleikana.
|
|
Hljómsveitin Pelican átti ekki í miklum erfiðleikum með að fylla Austurbæjarbió þegar þeir héldu þar fjölbreytta hljómleika. Mörgum klukkustundum áður var orðið uppselt og urðu margir frá að hverfa. Hljómleikarnir hófust á tilsettum tíma, klukkan 23.30, sem er sérstök nýlunda, þegar íslenzkar hljómsveitir eiga í hlut. Svið bíósins hafði verið skreytt með svörtu plasti og hvítlituðum trjám, og einhvern veginn fannst manni, að þessi gervi-aldin-garður hefði lítinn skyldleika við hljómleikana, — og hljómsveitin sýndist næstum afkáraleg í þessum kalda og drungalega garði „showmennskunnar". En kannski átti skreytingin alls ekki að vera í neinum tengslum við hljómleikana, kannski átti hún einungis að standa ein og sjálfstæð, sem listaverk, — eða var einhver dýpri og óljósari tilgangur með skreytingunni? Átti hún kannski að boða haust- komuna?
En hvað um það, — Pelican stóðu sig með prýði. Fyrri hálfleikur kallaðist Í ró og næði og bar nafn með rentu. Hljómsveitin hóf leik sinn með Pelican theme eftir Björgvin Gíslason, og síðan komu lögin eitt af öðru — allt vönduð og skemmtilega útsett lög. Miðað við aðra hljómleika, sem hér hafa verið haldnir af innlendum og erlendum hljómsveitum, bar sérstaklega á mikilli fágun laganna, og auðséð var að hljómsveitarmeðlimirnir hafa lagt sig í líma við undirbúning hljómleikanna. Pelican hefur augljóslega ætlað að flytja vandaða og fágaða tónlist fyrir fólk, sem kom til að hlusta á þá, — og þeim tókst sín ætlan. Í síðari hálfleik, sem kallaðist Meira fjör lék hljómsveitin hraðari rokklög heldur en í fyrri hálfleik, og svo virtist sem þau lög féllu í betri jarðveg hjá áheyrendum. Í lokin tók Ásgeir Óskarsson langt og mikið trommusóló í eigin lagi, How do I get out of New York City? Síðasta lag hljómsveitarinnar var Á Sprengisandi eftir Sigvalda Kaldalóns, og þegar því var lokið var hljómsveitinni og aðstoðarmönnum hennar klappað lof í lófa. Pelican er óneitanlega með betri íslenzku rokkhljómsveitunum í dag, það sönnuðu þessir hljómleikar. Þeir hafa tvo ágæta tónsmiði, sem erfitt er að gera upp á milli, og það sem kannski er meira um vert, — þeir hafa skapað sér sinn eigin stíl. Að vísu er þessi stíll enn í burðarliðnum, en með áframhaldandi þrotlausri vinnu geta Pelican orðið afburða hljómsveit, því að þeir hafa allt sem til þarf að bera. Mjög erfitt er að gera upp á milli hljómsveitarmeðlima Pelican, en þó get ég ekki látið hjá líða, að þakka Björgvini Gíslasyni fyrir stórkostleg gítarsóló. |
|
[breyta] Paradís
Hljómsveitin Paradís var stofnuð á rústum Pelican árið 1976 af Pétri W. Kristjánssyni ásamt Björgvini, Ásgeiri Óskarssyni, Gunnari Hermannssyni, Nikulási Róbertssyni og Pétri Hjaltested. Þessi hljómsveit varð strax geysivinsæl meðal táninga. Þegar stóra plata Paradísar kom út 1976, skrifaði blaðamaður Dagblaðsins Ásgeir Tómasson þetta um plötuna.
|
|
Hljómsveitin Paradís hefur náð slíkum vinsældum hjá íslenskum táningum, að annað eins hefur ekki gerst síðustu árin, síðan Hljómar og síðar Ævintýri voru og hétu, Það er því svo sannarlega mikill fengur fyrir þessa táninga að fá þessa fyrstu LP plötu hljómsveitarinnar í hendur. Hljómsveitin hefur líka valið lög á plötuna fyrir þann markað, sem hún hefur notið hvað mestra vinsælda á.
Það er fyrst og fremst góður hljóðfæraleikur sem gerir þessa fyrstu LP plölu Paradísar að því sem hún er. Lögin eru flest venjulegir línurokkarar. Þó eru tvær undantekningar, önnur er rólegt og hugljúft lag eftir Nikulás Róbertsson, sem nefnist Someday. Hin undantekningin er lag Björgvins Gíslasonar Life Is A Liar. Það lag minnir meira á efnið, sem Pelican sáluga setti á plötur, og jafnvel á köflum á gömlu Náttúruplötuna, sem nú er því miður flestum gleymd. Hin átta lögin á plötunni sverja sig í ætt við þá tónlist, sem Paradís leikur á dansleikjum. Hljómsveitin hefur þau velflest á dansteikjaprógrammi sínu, Það er reyndar rangt að setja þau öll undir sama hatt, því þau grípa fólk misjafnlega vel. Aðal stuðlögin eru Tarzan, Rabbits og Slip Me Five. Paradís hefur flutt öll þessi lög á hljómleikum og fengið góðar og verðskuldaðar viðtökur fyrir flutning sinn á þeim. Textar á Paradísarplötunni eru flestir á einn veg. Þeir eru fremur innihaldslitlir, sem er út af fyrir sig enginn galli, þar sem hljómsveitin leikur eingöngu á dansleikjum og hljómleikum og hefur engan boðskap sem hún þarf að koma á framfæri. Textahöfundar eru fjórir. Fyrst skal telja þá blaðamennina Gunnar Salvarsson og Gísla Svein Loftsson. Þeir sleppa þokkalega frá sínu hlutverki, — Gunnar með einfalda texta, en Gísli aftur á móti með heilar ritgerðir. Ágúst Guðmundsson, öðru nafni Eastan McNeal, á tvo texta, sem minna fremur á orðaleik en lyrikk. Ágúst samdi á sínum tíma marga texta fyrir Pelican, og þeir sem hann gerir fyrir Paradís eru ósköp áþekkir hinum fyrri. — Þá er ótalinn höfundur textans við Someday. Sá er skráður H. Antonsson og virðist hafa hitt á viðeigandi efnivið við lagið. Umslag Paradísarplötunnar er þokkalegt. Á forsíðu er mynd af Adam og Evu í Paradís, sú er gerð af Þorsteini Eggertssyni. Einhvern veginn finnst mér þessi mynd ekki hæfa rokkplötu þó hún sé vel gerð. Ljósmynd Björgvins Pálssonar á baksíðu er góð, eins og við var að búast frá honum. Samt tel ég, að Paradís hefði átt að notfæra sér hæfileika Björgvins til að taka live myndir af hljómsveitinni og setja eina slíka á umslagið. Í stuttu máli: Paradísar platan er ágætlega áheyrileg. Hún er eingöngu miðuð við tónlislarþarfir þess aldursflokks sem Paradís miðar flutning sinn við. Ef litið er á dægurtónlistina í heild, þá er platan ef til vill dálítið gamaldags, Það er funky- og diskótektónlistin, sem er í tísku þessa dagana, en guð forði Paradís frá því að fara að flytja slíka tónlist. |
|
[breyta] Öræfarokk og blús
Fyrsta sóló plata Björgvins, Öræfarokk kom út hjá SG hljómplötum árið 1977. Platan fékk góða dóma hjá gagnrýnendum en seldist ekki sem skyldi. Hljómplötugagnrýnandi Þjóðviljans Jens Guðmundsson (kallar sig Jens Guð) skrifaði gagnýni um plötuna í ágúst 1977.
|
|
Allar þær íslensku hljómplötur, sem út hafa komið það sem af er árinu, hafa að meira eða minna leyti verið útsettar með óskalög sjúklinga og barna undir 12 ára aldri í huga. Því er það mikið og kærkomið gleðiefni að fá þessa fyrstu sólóplötu Björgvins, sem er undantekning á þessari leiðinlegu óskalaga- bakteríu, sem allt heiðarlegt tónlistarfólk er lifandi að drepa.
Um margra ára bil hefur Björgvin verið talinn í hópi okkar fremstu tónlistarmanna, og hefur hann átt stóran þátt í betri hlið íslenskrar tónlistarþróunar jafnframt því, að vera einn af örfáum popptónlistarmönnum, sem ekki hafa látið íslensku ríkisstjórnina gera sig að þátttakanda í neinum Lonlí Blú Bojs, Brimklóar eða Deildarbungubræðra peningavélum. — Fjárhagslega hefur Björgvin ekki haft svo mikið sem lægstu verkamannalaun fyrir aö leika frekar þá tónlist, sem hann hefur gaman af, heldur en þá brennivínstónlist sem (drykkjusjúklingarnir) biðja mest um, en í staðinn hefur hann haldið bæði stoltinu og virðingunni fyrir sjálfum sér og öðrum, sem er meira en hægt er að segja um flesta stéttarbræður hans. Þessi sólóplata Björgvins speglar sem sagt þá tónlist, sem Björgvin langar til að eiga eftir sjálfan sig, og er töluverð breidd í henni. Þarna eru létt blúslög í ætt við betri helming Johns Mayall, fallegt og rólegt instrumental lag í ætt við evrópulag hljómsveitarinnar Santana, auk þverskurðar af tónlist þeirri, sem hljómsveitir þær, sem hann hefur starfaö með í gegnum árin, hafa mest verið með á sinni efnisskrá, sérstaklega má heyra áhrifin frá Náttúru og Pelican greinilega. Það er leiðinlegt til þess að vita, að til er fólk, sem fælist þessa plötu, vegna þess að það heldur, að tónlistin sé svo tormelt að það taki alla ævina og vel það að ná henni. Þetta er að sjálfsögðu einn hinn mesti misskilningur, sem fram hefur komið, því að þó að þurfi að hlusta á sum lögin þrisvar sinnum áður en maður hefur virkilega gaman að þeim, þá eru önnur mjög skemmtileg strax í fyrsta skipti og hlýtt er á þau. Þó að platan sé ekki ólík því, sem ég bjóst við, kemur á óvart hvað þáttur hljómborðanna er mikill miðað við að Björgvin hefur fyrst og fremst verið frægur fyrir sinn frábæra gítarleik, og einnig er eftirtektarvert, að allur gítarleikurinn er þaulúthugsaður og hver tónn er ákveðinn fyrirfram, en það hefur lengi verið sérstakt gæðamerki fyrir Björgvin, hvað hann er virkilega góður live- sólóisti, en því miður þá fáum við ekki sýnishorn af því á þessari plötu. Auk þess að sjá um allan gítarleik sér Björgvin einnig um hljómborðsleik að miklu leiti ásamt Pétri Hjaltested. Þá byrjar eitt lagið, Ambrósía á stuttum sítarleik, sem framinn er af Björgvini, einnig syngur hann eitt lagið sjálfur, Don't Ever Go Down, og sleppur vel frá því, Þá er þáttur þeirra Ásgeirs Óskarssonar trommuleikara, Sigurðar Árnasonar bassagítarleikara og Áskells Mássonar slagverksleikara síst minni en Björgvins, þetta eru allt einstakir menn á sín hljóðfæri. Þá sýna þeir Halldór Pálsson saxófónleikari, Lárus Grímsson flautuleikari og Helgi Guðmundsson munnhörpuleikari einnig góðan leik á sín hljóðfæri. Auk Björgvins syngja svo þeir Finnur Jóhannsson, Jóhann G. Jóhannsson, Pétur Kristjánsson, Albert Icefield og síðast en ekki síst Jóhann Helgason. Allir textarnir eru á ensku, eftir Albert Icefield, og eru þeir ásamt litlum tónstyrk helsti galli plötunnar, sem annars er merkilegasta platan og athyglisverðasta sem út hefur komið það sem af er árinu. — Bæði Björgvin og þú eiga það skilið, að henni sé gefinn gaumur. Umslagið er einfalt og snyrtilegt, hannað af SG og Grafík með mynd eftir Alfreð Flóka á framhliðinni. Bestu lög: Og svo framvegis, Doll In A Dream, Öræfarokk, Don´t Ever Go Down. Stjörnugjöf: 5 af fimm mögulegum. |
|
[breyta] Glettur
Önnur sóló plata Björgvins, Glettur kom út hjá Steinar útgáfunni 1981. Hljómplötugagnrýnandi Þjóðviljans Andrea Jónsdóttir skrifaði gagnrýni um plötuna í nóvember 1981.
|
|
Þegar Björgvin Gíslason kom fram á styrktarhljómleikum fyrir MS-félagið nú í sumar fékk margur góðkynjaða gæsahúð af leik hans og spila gleði. Nú gefst mönnum (við minnum á að konur eru líka menn) kostur á að flytja heim í stofu laufléttan, en kraftmikinn, gítarleik Björgvins á Glettum hans,— og athuga þetta með gæsahúðina.
Á Glettum eru 11 lög eftir Björgvin, þar af 5 ósungin (instrumental). Guðbjörg Ragnarsdóttir á einn texta á plötunni, Kristján Hreinsmögur 5. Falla textar þeirra vel að lögum Björgvins, bæði hljómfalli og anda, þ.e. eru bjartsýnir — þrátt fyrir allt. Björgvin hefur það eins og þeir bræður Arnþór og Gísli, á ágætri plötu sinni Í bróðerni að dreifa ósungnu lögunum inn á milli þeirra sungnu. Kemur það ótrúlega vel út hér, þegar haft er í huga hversu ólík þessi lög eru. Ég held að það, sem gerir Glettur Björgvins að þeirri góðu heild, sem hún er, sé samkennd (það er víst þessi fílingur) á milli hljóðfæraleikaranna. Það er eins og þeir séu búnir að vinna saman í sjötíu ár, en það er ekki of algengt að heyra það á sólóplötum. Á samkenndina ofan kemur svo að hér eru engir aukvisar í hljóðfæraleik á ferð með Björgvini Gíslasyni. Vil ég fyrstan nefna Ásgeir Óskarsson, sem ég hef ekki heyrt njóta sín betur á hljómplötu áður. Hér fær hann tækifæri til að sýna fjölhæfni sína í allt frá fusion, reggae og upp í þungt (Glettu)rokk. Og í þessu sambandi má hrósa upptökunni, og nefna sem dæmi flott trommubergmál (ekkó) í upphafslaginu á Glettum, Það vantar fólk. Bassaleikur Myrons Dove er góð og gild ástæða fyrir Björgvin til að hafa hann með í farangrinum frá USA, ljóðrænn og mjúkur, en engin linkind. Og Pétur Hjaltested sparslar og málar vel í bakgrunn og umgjörð með einstaka snoturt útflúr og ofleikur aldrei á gervla sína, sem geta orðið í það gervi- legasta (hvað sem Gary Numan segir). Og þá er það Björgvin sjálfur. Í stuttu máli sagt, er eins og hann hafi fæðst með gítar og ekki skilist við hann síðan. Þar að auki hefur hann það sem margan skortir sem kann tæknina upp á tíu fingur, að á tækni ofan kemur hann tilfinningu fyrir efninu til skila. Mætti margur sem leggur stund á hljóðfæraleik leggja hlustir við Björgvin og honum skiljast að lífið er ekki bara leikfimi. Björgvin Gíslason hefur fram til þessa ekki gert garðinn frægan fyrir söng, en á Glettum syngur hann lög sín sjálfur og þarf ekkert að skammast sín fyrir það. Að vísu eru engir höfuðtónar á sveimi, en röddin túlkar textana — og lögin — á sannfærandi og eðlilegan hátt. Björgvin Gíslason er enginn nýgræðingur í hljómlistinni hér eins og vera hans í hljómsveitunum Popps, Náttúru, Pelican, Paradís og Póker gefa til kynna og hippaútlit. En það veit sá sem allt veit, að það er ekkert gamaldags við þessa plötu. Björgvin Gíslason: gítar, söngur, píanó, upptökustjórn og útsetningar. Ásgeir Óskarsson: trommur, slagverk, svefnhljóð. Myron Dove: bassi. Pétur Hjaltested: hljómborð. Upptöku í hljóðrita önnuðust Gunnar Smári, Tony Cook og Sigurður Bjóla. Umslag hannaði Auglýsingarstofa Ernsts Backmann. Ljósmynd: Friðþjófur Helgason. |
|
[breyta] Örugglega
Þriðja sóló plata Björgvins, Örugglega kom út hjá Steinar útgáfunni 1983. Hljómplötugagnrýnandi DV TT skrifaði gagnrýni um plötuna í apríl 1983.
|
|
Björgin Gíslason gerir það ekki endasleppt. Á dögunum gaf hann út þriðju sólóplötu sína, rúmu ári eftir að sú númer tvö kom. Hét sú Glettur. Nýja platan heitir hins vegar Örugglega.
Björgvin þarf vart að kynna enda búinn að standa í eldlínunni hátt á annan áratug. Þegar Glettur komu út hafði liðið nokkur tími síðan Björgvin hafði látið verulega til sín taka, Biðu því margir spenntir eftir því hvað Björgvin hefði verið að bjástra við. Glettur ollu mér að minnsta kosti nokkrum vonbrigðum. Ekki þar fyrir að hljóðfæraleikur væri ekki allur upp á hið besta heldur var einhver gamall og hálf úreltur svipur yfir plötunni allri. Hún hefði fallið í kramið fyrst á 8. áratugnum. Örugglega er aftur á móti miklu betri plata í alla staði. Lögin eru að vísu nnkkuð misjöfn. Að mínu mati skiptir þar nokkuð í tvö horn, annað hvort verulega athyglisverð og góð lög eða lög sem virka eins og uppfylling. Af þeim fyrrtöldu vil ég sérstaklega nefna Afa, L.M. Ericson og Xylophone. En í síðari hópinn vil ég flokka Í takt við tímann, Alþýðu Jón og Tjútt svo einhver séu nefnd. Instrumentalögin eru fjögur. Af þeim ber Tunglskin í trjánum af. Hin eru þó mjög frambærileg nema Tjúttið sem er hluti af uppfyllingunni. Því er ekki að neita að enn er dálitið gammeldags svipur yfir tónlistinni þótt ekki sé í nærri sama mæli og var á Glettum. Nú finnst mér það bara vera til bóta. Björgvin hefur tekið hljóðgervla í notkun og beiting þeirra er oft á tíðum mjög skemmtileg. Eins og á Glettum eru þeir Pétur Hjaltested og Ásgeir Óskarsson Björgvin til aðstoðar og Gunnar Smári Helgason við upptökutækin. Allir skila þeir hlutverkum sínum með sóma. Og án þess á neinn sé hallað kemst ég ekki hjá því að minnast á hlut Ásgeirs við slagverkið. Hann er stórgóður. Ég nefni til dæmis lokakaflann í Hetjudraumar og millikaflann í Alþýðu Jón. Og ekki má gleyma Björk Guðmundsdóttur sem syngur Afa eins og engill. Textar Bjartmars Guðlaugssonar eru smellnir og falla vel að lögum Björgvins. Þegar á heildina er litið er ég á því að þetta sé eitt það besta sem Björgvin hefur gert. Að vísu var ég ungur þegar gömlu grúppurnar hans voru upp á sitt besta. Björgvin hefur tekist að laga sig að nýjum tímum og stefnum án þess að missa tengslin við fortíðina. Það er meira en margir aðrir hafa gert. Örugglega er örugglega örugg fjárfesting. Og að endingu vil ég minnast á umslagið sem er mjög smekklega úr garði gert. Mættu fleiri taka sér það til fyrirmyndar. Heiðurinn af því á Sveinbjörn Gunnarsson og Bjarni Jónsson (ljósmynd). |
|
[breyta] Björgvin hér og Björgvin þar
Hljómsveitin Paradís og síðar hljómsveitin Póker breyttust í kúlutyggjóbönd sem áttu að meika það í Ameríku en Björgvin hætti og fór að spila blús með blúsgoðsögninni Clarence "Gatemouth" Brown fram til ársins 1981.
Síðan þá má telja dvöl í ýmsum hljómsveitum svo sem; Íslensk kjötsúpa, Das Kapital, Deild eitt, Frakkar, Friðryk, Þrír á palli, Aukinn þrýstingur, Mannakorn, Leikhúsband í Síldin kemur, síldin fer, Band með Megasi, Gömlu brýnin, KK Band, Hljómsveit Stefáns P., Blái fiðringurinn, Strákarnir og dúettinn VIÐ.
[breyta] Afmælistónleikar
Björgvin Gíslason varð sextugur þann 4. september 2011. Að því tilefni hélt hann hátíðartónleika í Austurbæ -(jarbíó) sama dag. Tónlistarspekúlant Fréttablaðsins Trausti Júlíusson var á staðnum og sagði meðal annars þetta um tónleikana.
|
|
Eftir seiðandi sítartónlist sem hljómaði þegar tónleikagestir gengu í salinn hófst hin eiginlega dagskrá með laginu Ambrosia af Öræfarokki, en flest laganna á tónleikunum voru af fyrrnefndum plötum. Hljómsveit kvöldsins samanstóð af tveimur gömlum félögum Björgvins úr bransanum, Ásgeiri Óskarssyni trommuleikara og Haraldi Þorsteinssyni bassaleikara og yngri mönnum, Jóni Ólafssyni sem lék á Hammond og píanó, Guðmundi Péturssyni gítarleikara, Hjörleifi Valssyni fiðluleikara og Birni Jörundi Friðbjörnssyni sem sá að mestu um sönginn.
Björgvin lék á als oddi. Hann ljómaði af gleði, sagði skemmtisögur á milli laga og fór að sjálfsögðu hamförum á gítarinn eins og honum er einum lagið. Þeir sem hafa séð til Björgvins á tónleikum vita að spilagleði og innlifun eru hans aðalsmerki. Hann er ótrúlega fær og lipur gítarleikari, en svipbrigðin og sviðstaktarnir eru líka órjúfanlegur partur af ímynd hans. Tónleikarnir á sunnudagskvöldið stóðu yfir í rúma tvo tíma. Fyrir hlé voru meðal annars tekin lög eins og Öræfarokk, Tunglskin í trjánum, Skerum þá af og proggsnilldin Doll in a Dream. Eftir hlé var tempóið keyrt upp. Mugison (sem átti líka afmæli) tók eitt lag með bandinu við mikinn fögnuð og tónleikarnir enduðu á þremur þekktustu lögunum af Örugglega: Afi, Í takt við tímann og LM Ericsson. Eftir uppklapp tók sveitin hina stórskemmtilegu útgáfu Björgvins af laginu Á Sprengisandi sem tryllti lýðinn á dögum Pelicans og hefur fylgt Björgvini síðan. Gítarsnillingarnir Björgvin og Gummi P fóru frábærlega með það. Áhorfendur höfðu ekki fengið nóg og því kom hljómsveitin aftur á sviðið eftir mikil fagnaðarlæti og tók Doll in a Dream öðru sinni. Þetta voru fínir tónleikar. Það var gleði og kærleikur í Austurbæ þetta kvöld. Hljómsveitin var frábær og gítargoðsögnin og afmælisbarnið fór á kostum. |
|
[breyta] Útgefið efni
-
Náttúra - Magic Key 1972
-
Náttúra - Magic Key 1972 - Bakhlið
-
Pelican - Uppteknir 1974
-
Pelican - Lítil fluga 1975
-
Paradís - Paradís 1976
-
Paradís - Paradís 1976 - Bakhlið
-
1984 - Frakkar 1984
[breyta] SG-hljómplötur
Breiðskífur
- SG 105 - Björgvin Gíslason - Öræfarokk (1977)
[breyta] Steinar
Breiðskífur
- Steinar 051 - Björgvin Gíslason - Glettur (LP, 1981)
- Steinar 065 - Björgvin Gíslason - Örugglega (LP, 1983)
CD
- Steinar 13146932 - Pelican - Pelican (CD, 1993)
[breyta] ÁÁ Records
Breiðskífur
45 snúninga
- ÁÁ 017 - Pelican - Jenny darling // My glasses (7”, 1974)
- ÁÁ 019 - Pelican - Time // Instrumental love song (7”, 1974)
[breyta] Aðrar útgáfur
Breiðskífur
- NTR 008 - Náttúra – Magic Key 1972
- PEL 002 - Pelican – Lítil fluga 1975
- PAR 002 - Paradís - Paradís 1976
- SAF 001 - 1984 - Frakkar 1984
45 snúninga
- Paradís PAR 001 - Paradís - Superman // Just Half Of You (1975)
- Pelican 01 - Silly Piccadilly // Lady Rose (1975)
CD
- Punkturinn - Björgvin Gíslason - 2003 (Sóló)
NET
- bio - Björgvin Gíslason - 2001 (Sóló) - Kom út í 50 tölusettum eintökum fyrir fjölskylduna (var ókeypis á netinu).
[breyta] Neðanmálsgreinar
- ↑ plötudómur í Morgunblaðinu 21. desember 1972. bls,14.
- ↑ Umsögn í Tímanum 1. September 1974. bls,2.
- ↑ plötudómur í Dagblaðinu 1. Október 1976. bls,14.
- ↑ plötudómur í Þjóðviljanum 20. ágúst 1977. bls,10.
- ↑ plötudómur í Þjóðviljanum 7.-8. nóvember 1981 bls,18.
- ↑ plötudómur í DV 25. apríl 1983 bls,28.
- ↑ umfjöllun í Fréttablaðinu 6. september 2011. bls,24.
[breyta] Tenglar
- http://bjorgvingislason.com/BG/Tonleikar.html - Ferilssíða
- Clarence "Gatemouth" Brown
- http://www.keli.is/bjoggi/ - Netplatan Bio 2001
