Ópersónuleg sögn
Ópersónuleg sögn (stundum einnig nefnt einpersónuleg sögn)[1] er tegund sagnorða sem lagar sig ekki að því fallorði sem hún stendur með (þ.e.a.s. breytir aldrei um form). Ópersónuleg sögn er alltaf greind í þriðju persónu eintölu, frumlagsígildi sagnarinnar er ætíð í þolfalli (og kallast þá þolfallsfrumlag), þágufalli (og kallast þá þágufallsfrumlag) og örsjaldan í eignarfalli (og kallast þá eignarfallsfrumlag).
Ópersónulegar sagnir búa yfir vissri rökfræði. Segjum sem svo að ísjaka reki vestur með landinu. Sögnin að reka er í þessu tilfelli ópersónuleg. Ekki er sagt: ísjaki rak o.s.frv. af þeirri einföldu ástæðu, að ísjakinn rak ekki nokkurn skapaðan hlut, hvorki aftur á bak né áfram. Hann var ekki gerandi þess verknaðar sem sögnin að reka felur í sér. Hann var þolandi verknaðarins, enda er ísjakinn í þolfalli. Það er m.ö.o. einhver ópersónulegur kraftur sem rak ísjakann (í þessu tilfelli líklega hafstraumur og/eða vindur) vestur með landinu. Af sömu ástæðu segjum við: bátinn rak (ekki báturinn) að landi, skýin bar (ekki báru) yfir bæinn, mig (ekki ég) bar af réttri leið.
Dæmi [breyta]
Sögnin að minna eitthvað (frumlagsígildi sagnarinnar að "minna" er í þolfalli):
- Mig minnir þetta. (3. persóna eintala)
- Þig minnir þetta. (3. persóna eintala)
- Hann minnir þetta. (3. persóna eintala)
- Okkur minnir þetta. (3. persóna eintala)
- Ykkur minnir þetta. (3. persóna eintala)
- Þá minnir þetta. (3. persóna eintala)
Aðrar ópersónulegar sagnir með þolfalli:
- Mig grunar eitthvað. Dæmi: Fljótlega fór menn að gruna... (rangt er að segja: Fljótlega fóru menn...eða: Fljótlega fóru mönnum...)
- Mig lengir eftir einhverju. Dæmi: Menn lengdi eftir honum... (rangt er að segja: Mönnum lengdi...)
- Mig dreymir, mig langar, mig vantar, mig klæjar, mig svíður (ekki mér svíður) eru fáein dæmi til viðbótar.
Nokkrar ópersónulegar sagnir með þágufalli:
- Mér finnst, mér líkar, mér þykir, þér ferst, mér sýnist, mér heyrist ...
Þessi 
